Gökyüzü Gözlemleri

Not: Resimlerin telif hakkı NASA’ya aittir.Ayrıca,resimlerin üzerine tıklayarak (gökyüzü org.)sitesindeki ilgili açıklamaları okuyabilirsiniz.

Mars’a Gidecek Yeni Uzay Aracı Yolculuğa Hazır

 

NASA’nın Mars’a göndereceği yeni uzay aracı yolculuğa çıkmak için hazır. Mars Bilim Laboratuvarı (Mars Science Laboratory) ya da Curiosity (merak), cumartesi günü TSİ 17.02’de NASA’nın Florida’daki Cape Canaveral Merkezi’nden fırlatılacak.  Curiosity’nin temsili görüntüsü©NASA/JPL-CalTech

Curiosity uzay aracı, Mars’ta mikrobiyal yaşama elverişli koşullarının varlığını araştırmak için 10 bilimsel aygıta sahip. Yüzey aracı, Mars yüzeyinde bulduğu kayaların içini inceleyebilmek için bir lazer ışını gönderecek ve çıkan gazları üzerinde bulunan tayfölçer (spektrometre) ile inceleyecek ve verileri Dünya’ya gönderecek. NASA TV, aracın fırlatılışı ile ilgili yayına aynı gün TSİ 14.30’da başlayacak ve fırlatma NASA TV’den canlı olarak yayınlanacak. Uzay aracı ile ilgili ayrıntılı bilgiye aşağıdaki bağlantılardan ulaşabilirsiniz.  Seda Oturak tarafından yazıldı. http://gokyuzu.org –İlgili Bağlantılar– NASA Mars Science Laboratory NASA TV

Sera gazında ürkütücü yükseliş!

Dünya Meteoroloji Örgütü, iklim değişikliğine neden olan sera etkisi yaratan gazların geçtiğimiz yıl rekor düzeye çıktığını açıkladı.

Dünya Meteroloji örgütü 2004′ten bu yana yedincisini yayımladığı raporunda, 1990-2010′da sera etkisi yaratan gazların neden olduğu “radyoaktif sıkışmanı” yüzde 29 arttığını, sadece karbondioksidin bu artışın yüzde 80′inden sorumlu olduğunu belirtti.

Atmosferdeki karbondioksit oranının yüzde 39 arttığını belirten örgüt, azot protoksit seviyesinin de yüzde 20 arttığına dikkati çekti.

EN YÜKSEK SEVİYE KAYDEDİLDİ 
Örgütün Genel Sekreteri Michel Jarruad, 2010′da insanların neden olduğu sera etkisi yaratan gazların atmosferdeki yoğunluğunun, sanayi devrimi öncesinden bu yana kaydedilen en yüksek seviyeye çıktığını vurguladı.

MEVCUT GAZ BİLE DÜNYA’YA TEHDİT 
Jarraud, bugün mümkün olması uzak ihtimal olsa da sera etkisi yaratan gazların salımının durdurulması halinde bile atmosferdeki mevcut gazın yıllarca kalarak Dünya’nın ve iklimin hassas dengesini bozmaya devam edeceğini belirtti.

Planet Hunters are Losing Count

Anyone entering the first-level lounge of the Jackson Lake Lodge in Grand Teton National Park, Wyoming, is struck by the awesome view of the spectacular mountain range across the lake. But if you entered the lounge between September 12th and 16th, you also couldn’t have missed the dozens of astronomers flocking together here for the Extreme Solar Systems II conference, recognizable by their meeting badges, if not by their tendency to focus on laptop screens bearing news of alien worlds rather than the scenery of this world outside.

A Neptune and a Jupiter transit a Sun-like star in this artist’s concept. Earth is only a quarter the diameter of Neptune; star-dimmings caused by planets that small are hard for even Kepler to detect reliably.

S&T: Steven Simpson

“It’s just amazing,” observes Michel Mayor of the Geneva Observatory in Switzerland, who, back in 1995, discovered the first-ever exoplanet orbiting a normal star. “Fifteen years ago, there were just a handful of people working in this field; now there are well over a thousand.”

As one of the very few science writers attending this exciting conference, I couldn’t help wondering whether these researchers – observers, theoretical astrophysicists, planetary scientists, and dynamicists from all corners of the world – had the same thoughts I had: somewhere in their growing databases, might there be a world with landscapes not only as impressive as the one outside the huge windows, but as friendly? With verdure-covered mountains, blue lakes, glaciers, tornadoes, waterfalls and rainbows? And if so, what creatures might move among them?

Even as of last February, NASA’s Kepler spacecraft had identified 1,235 exoplanet candidates (yellow and dark-blue dots), far more than the count of transiting exoplanets known prior to the mission (lighter violet dots). Click on the image for a larger version. Planet diameters are plotted vertically, orbital periods are plotted horizontally; these early discoveries orbit closer to their stars than Earth orbits the Sun. (The Jupiter, Neptune, and Earth illustrations at right are not to scale with each other.)

NASA / Wendy Stenzel

The main message I took away from the Jackson Lake conference is that everybody is losing count as far as extrasolar planets are concerned. Yes, the canonical Extrasolar Planets Encyclopedia lists an exact number: 687 confirmed as of September 23rd. But it changes often now, and in jumps. At a virtual press conference organized by the European Southern Observatory, Swiss astronomer Francesco Pepeannounced the discovery of 16 new super-Earths in a batch of 50 new planet discoveries by the super-sensitive European HARPS radial-velocity spectrograph at the La Silla Observatory in Chile. One of these worlds, said Pepe, orbits its orange-dwarf star in the habitable zone, more or less, so liquid water might possibly exist on its surface. But at the same time, HARPS team leader Mayor, during his presentation, mentioned not 16 but 19 new super-Earths, and later that day he revised that number upward to 20.

That same day, Coel Hellier of Keele University, U.K., rushed his audience through the discovery Powerpoint slides of more than 23 new exoplanets found with the WASP-South transit survey (Wide-Angle Search for Planets), which monitors vast numbers of stars across the sky using small telescopes.

One persistent mystery that continues to perplex theorists is why so many giant planets are “puffed up” to much larger diameters and lower densities than heating by a close star can account for. This graph plots the masses and radii of a sample of transiting giants, along with Jupiter and Saturn. Most of them are much larger than theory predicts. The dotted and solid lines represent theoretical models for hot, close-in gas giants with a 20-Earth-mass rock-and-iron core and with no core.

David Charbonneau

More dramatically, Natalie Batalha of NASA’s Ames Research Center, a co-investigator on NASA’s Kepler transit-hunting space telescope, announced well over 500 new exoplanet candidates from Kepler as part of its latest data release. “I think I mentioned a total of 1,781 candidates” from Kepler, she told me later that week, “but there are many more in the pipeline. At the end of the mission, we may easily have found over 3,000 candidates.”

A Kepler “candidate” planet consists of signs that something more or less planet-size is crossing a star’s face with clockwork regularity, but whose mass has not yet been confirmed as being within the planetary ballpark. This usually requires a long series of radial-velocity observations from the ground. However, the Kepler team has gotten so good at recognizing false alarms just by teasing apart its own data that its members confidently expect 90% to 95% of the candidates to prove real.

Most exciting among the Kepler finds are the so-called “multis”: stars with two, three, or more candidate planets transiting their faces. “I just love these systems,” said Darin Ragozzine (Harvard University). “They’re just awesome. We’ve hit at an amazing treasure trove here.” Kepler already announced a huge number of multis last February, including the extremely compact (and extremely co-planar) systemKepler-11. At the conference Jason Rowe of NASA/Ames presented no less than 158 new multi-planet systems. “And there are many more on the horizon,” he added.

One reason why the multis are considered so exciting is that they’re almost certainly all real planets, not just candidates, theorist Jack Lissauer (NASA/Ames) explained. Statistically speaking, it’s all but impossible that spurious signals could team up to produce the observed patterns, especially when transit timing variations (TTVs) reveal the planets’ mutual gravitational tugs on each other. “This is an extremely high-fidelity sample of candidates,” Lissauer told the audience. Added an excited Ragozzine: “There are hundreds of planets here!”

As for losing count, even the low numbers could be misleading. On the same day the widely-reported circumbinary “Tatooine” planet Kepler-16b was announced at a press conference in California, to worldwide media attention, Bill Welsh of San Diego State University was presenting convincing evidence at the conference for at least three and possibly a dozen other circumbinary planets in the Kepler field of view. These are worlds that orbit not a single star, but a close binary pair. “I would still call these candidates,” Welsh told me, “but I would be extremely surprised if they weren’t real. We will know for sure within just a few months.”

Hopes for Terra II

A running theme throughout the meeting was, of course, the quest for a holy-grail number: what fraction of main-sequence stars host an Earth-size world. Determining this number is the main goal of the Kepler mission. At a lively panel discussion, the prevailing (if somewhat disappointing) conclusion was that we don’t know the answer yet. Given the uncertainties of the dynamical history of the observed exoplanet systems (for instance, some 80% or 90% seem to have gone through a period of early orbital chaos, leaving the orbits a mess), we just can’t be sure whether or not the so-called super-Earths (planets between a few and ten times the mass of the Earth) are rocky terrestrials or gaseous mini-giants, said theorist Alessandro Morbidelli of Nice Observatory in France.

“We have to be careful,” planet hunter Geoff Marcy of the University of California at Berkeley told me at the end of the week. “We can’t just extrapolate from the Jupiters and the mini-Neptunes down to the real, rocky Earths.”

Obviously more observations are needed, and Kepler will provide these, assuming the mission is extended past its nominal 3.5-year operational lifetime; unexpected microvariability in stars has been slowing down detections of small, Earth-comparable transiters. NASA will decide on Kepler’s future next spring. Natalie Batalha is worried about the outcome. “We live in difficult times,” she said, “where scientific progress is not limited by technology, but by economics.”

Asked whether the Kepler team has thought about private funding for a mission extension, she replied the thought had crossed the team’s mind. “We’re talking about at most 20 million dollars per year,” she said. “When I mentioned this while lecturing for a group of entrepreneurs, they just laughed – it’s really not that much. On the other hand, we really feel the government should do this.”

So it may take a while before we can be sure about the existence of true Earth-analogs – rocky, terrestrial worlds orbiting in the habitable zones of Sun-like stars. Only then can we really start to fantasize about scenic lakes and spectacular mountain ranges. Not mentioning elk, buffalo and moose. I can’t wait to early December, when I will attend the first Kepler Science Conference in California. Was astronomy ever this exciting?

Gezegen Avcıları Sayısı Arttı

Grand Teton National Park, Wyoming, Jackson Lake Lodge birinci düzey bir salonda giren herkes, muhteşem dağ, göl üzerinde müthiş vurdu. Ancak 12 Eylül ve 16 arasında salonu girdiyseniz, ayrıca dizüstü bilgisayar ekranları odaklanmak toplantıda rozetleri ile tanınırlar birlikte Extreme Güneş Sistemleri II konferans için buraya akın onlarca gökbilimciler, kendi eğilim olmasa bile kaçırmış. ziyade, yabancı dünyaların haber dışında bu dünyada sahne taşıyan.

Bu sanatçı kavramı Neptün ve Jüpiter Transit Güneş benzeri bir yıldız.Dünya Neptün çapı sadece dörtte bir yıldız dimmings küçük, güvenilir bir şekilde tespit etmek için bile Kepler zor olduğunu gezegenlerin neden.

S & T: Steven Simpson

“Bu harika bir şey,” 1995 yılında, normal bir yıldızın yörüngesindeki ilk gezegen keşfetti, Michel Mayor, İsviçre’de Cenevre Gözlemevi gözlemlemektedir.”Onbeş yıl önce, bu alanda çalışan insanların sadece bir avuç insan vardı, şimdi de binin üzerinde vardır. ”biri olarak, bu heyecan verici bir konferansa katılmak çok az sayıda bilim yazarlarından, merak tutamadı bu araştırmacılar olsun – gözlemcilerteorik astrofizikçiler, gezegen bilim adamları, dünyanın her köşesinden gelen dynamicists – ben vardı aynı düşünce vardı: artan veri tabanları yerde, orada büyük pencereleri dışında biri olarak etkileyici değil sadece manzara ile bir dünya, ama olabilir dostu?Verdure kaplı dağlar, mavi gölleri, buzulları, kasırga, şelaleler ve gökkuşağı mı ? Ve eğer öyleyse, canlıların aralarında ne hareket edebilir?

Hatta geçtiğimiz Şubat ayında, NASA’nın Kepler uzay aracı 1235 misyonu (hafif mor nokta) önceden bilinen transit ötegezegenler sayısı çok daha fazla gezegen adayları (sarı ve lacivert noktalar), tespit edilmiştir. Daha büyük versiyonu için resmin üzerine tıklayın. Planet çapları dikey yörünge dönemleri, yatay olarak çizilir çizilir, Dünya’dan çok daha yakın, kendi yıldız bu erken keşifler yörüngede Güneş’in yörüngeleri. (Sağda Jüpiter, Neptün ve Toprak çizimler birbirleriyle ölçekli değildir.)

NASA / Wendy Stenzel

Jackson Lake konferans aldı ana mesajı herkes kadar güneşdışı gezegenler ile ilgili olarak saymak kaybediyor.Evet, kurallı Güneş dışı Gezegenler Ansiklopedisi687 23 Eylül doğruladı: tam bir sayıda listeler. Ama şimdi sık sık değiştirir, ve atlar.Avrupa Güney Gözlemevi tarafından düzenlenen sanal bir basın toplantısında, İsviçreli astronom Francesco Pepe açıkladı La Silla Gözlemevi süper duyarlı Avrupa HARPS radyal hızı spektrografla 50 yeni gezegen keşifleri bir toplu iş 16 yeni süper-Dünya keşif Şili. Bu dünyaların biri, Pepe, yaşanabilir bölge turuncu-cüce yıldız yörüngeleri söyledi, daha fazla veya daha az, bu nedenle sıvı su yüzeyinde muhtemelen belirebilir . Ama aynı zamanda, HARPS ekip lideri Başkanı, yaptığı sunum sırasında değil, 16 değil 19 yeni süper-Dünya belirtildiği gibi, ve daha sonra o gün o yukarı bu sayı 20 olarak revize Aynı gün, Keele Üniversitesi, İngiltere Coel Hellier koştu keşif Powerpoint ile seyircinin küçük teleskoplar kullanarak gökyüzünde yıldızlar çok sayıda izler WASP-Güney transit anketi (Geniş Açı Gezegenler Arama), 23 ‘den fazla yeni ötegezegenler slaytlar .

Pek çok dev gezegenlerin çok yakın bir yıldızın daha büyük çap ve ısıtma daha düşük yoğunluklarda “kabarık” için hesap neden Kavgacı teorisyenler devam kalıcı bir gizem. Bu grafik araziler, Jüpiter ve Satürn ile birlikte transit devleri bir örnek kütleleri ve yarıçapları. Çoğu için teorisi tahmin göre çok daha büyük. Noktalı ve katı çizgiler teorik modelleri temsil sıcak, yakın-20 Dünya kütleli bir rock-and-demir çekirdekli ve hiçbir çekirdek ile gaz devleri.

David Charbonneau

Daha çarpıcı, en son veri açıklaması parçası olarak, NASA’nın Ames Araştırma Merkezi’nde, NASA’nın Kepler transit avcılık uzay teleskopu bir co-araştırmacı, Natalie Batalha Kepler, 500′den fazla yeni gezegen adayları açıkladı. Kepler gelen “I toplam 1781 aday belirtilen düşünüyorum” dedi, sonra o hafta bana “ama çok daha fazla boru hattı vardır.Misyonun sonunda 3.000 adaylar üzerinde bulunan sahip olabilir. “A Kepler “aday” gezegen gezegen-daha az bir şey bu belirtileri oluşur boyutu clockwork düzenlilik bir yıldızın yüzü geçiş, ama kimin olduğunukitle henüz oluşmamıştırgezegensel ballpark içinde olduğunu doğruladı. Bu genellikle yerden radyal hız gözlemleri uzun bir dizi gerektirir. Ancak, Kepler ekip üyelerinin% 90 adayların% 95 güvenle gerçek. Kanıtlamak için beklediğiniz sadece kendi veri dışında alay yanlış alarmları tanıma çok iyi kazanılmış Kepler arasında en heyecan verici bulduğu sözde “soyma. “yüzlerini transit iki, üç veya daha fazla aday gezegenler ile yıldızlar .Darin Ragozzine (Harvard Üniversitesi) “Ben sadece bu sistemlerin seviyorum,” dedi. ”Onlar sadece harika. Biz burada inanılmaz bir hazine isabet ettik. “Kepler zaten büyük bir sayı da dahil olmak üzere çoklu soyma geçtiğimiz Şubat ayında, son derece kompakt (ve son derece co-planar) sistemi açıkladı Kepler- 11 . NASA / Ames Jason Rowe toplantısında en az 158 yeni multi-gezegen sistemleri sundu. ”Ve daha birçok ufukta vardır,” diye ekledi. soyma çok heyecan verici olarak kabul edilir neden bir nedeni teorisyeni Jack Lissauer (NASA / Ames) açıklanan tüm gerçek gezegenler, sadece adayları değil, neredeyse kesinlikle olduğunuzu. Istatistiki açıdan, özellikle, sahte sinyalleri gözlenen desenleri üretmek kadar takım olabilir ki tüm ama imkansız bulunuyor geçiş zamanlaması varyasyonlar (TTVs) gezegenler ‘karşılıklı kütleçekimsel tugs ortaya birbirlerini. ”Bu adayların bir derece yüksek-sadakat örneği, “Lissauer seyirci söyledi. Heyecanlı bir Ragozzine Eklendi: “Burada gezegenlerin yüzlerce vardır!” sayısı kaybetme gelince, hatta düşük rakamlar yanıltıcı olabilir. Aynı gün yaygın olarak bildirilen circumbinary “Tatooine” Kepler-16b gezegeni dünya çapında medya dikkat Kaliforniya’da bir basın toplantısında, ilan edildi, San Diego Devlet Üniversitesi Bill Galce toplantısında muhtemelen en az üç ve inandırıcı bir kanıt sundu Kepler alanda bir düzine diğer circumbinary gezegenler. Bu dünyaların yörüngede tek bir yıldız değil, ama yakın bir ikili çifti. ”Ben yine de bu adaylar diyebileceğim,” Gal, bana, “ama bunlar gerçek olsaydı, ben son derece sürpriz olurdu. Biz sadece bir kaç ay içinde emin bilecek. “ Terra II umutlar toplantı boyunca çalışan tema, tabii ki, kutsal bir Grail numara arayışı: yıldız Dünya büyüklüğünde bir dünya ev sahipliği anakolda ne fraksiyonu.Kepler misyonu bu sayının belirlenmesi asıl amaçtır. Hareketli bir panel, hakim (eğer biraz hayal kırıklığı) Sonuç henüz cevabını bilmiyorum.Gözlenen gezegen sistemlerinin dinamik tarihinin belirsizlikler göz önüne alındığında (örneğin, bazı% 80 veya% 90, bir karışıklık yörüngeleri bırakarak erken yörünge kaos bir süre yaşamış gibi), biz sadece emin olmak değildir olsun veya olmasın sözde değil, süper-Dünya (birkaç on kat, Dünya’nın kütle arasındaki gezegenler), Fransa’da Nice Gözlemevi kuramcısı Alessandro Morbidelli söyledi. kayalık uzaylılar veya gaz minidevleri “Biz dikkatli olmalıyız” gezegen Berkeley’deki California Üniversitesi’nden avcı Geoff Marcy, hafta sonunda söyledi . ”Biz sadece gerçek, kayalık Dünya Jüpiter ve mini-Neptunes hesapladığım değil”Açıkçası, daha fazla gözlemler ihtiyaç vardır ve Kepler misyonu olduğunu varsayarak, bu nominal 3.5 yıllık operasyonel ömrü geçmişteuzun ; beklenmeyen yıldız microvariability küçük, Dünya karşılaştırılabilir transiters tespitleri yavaşlatmadan olmuştur. NASA’nın Kepler gelecekteki önümüzdeki bahar karar verecektir. Natalie Batalha sonuçları hakkında endişeli. ”Zor zamanlar yaşıyoruz,” dedi, “bilimsel ilerleme teknolojisi ile sınırlı değil. Yerde, ama ekonomi tarafından.”,dedi Kepler ekip bir misyon uzatma için özel fon hakkında düşünce var olmadığını Sorular, o düşünce ekibin zihninde çarpı işareti vardı cevap verdi . ”Biz yılda en az 20 milyon dolar bahsediyoruz” dedi. ”Ders girişimci bir grup için bu bahsedilen zaman, onlar sadece güldü – gerçekten o kadar değil. Öte yandan, biz gerçekten hükümet bunu hissediyorum. “ Peki biz gerçek varlığı Dünya’ya-analogları hakkında emin olmak için önce bir süre alabilir, Güneş benzeri yıldızlar, yaşanabilir bölgeleri yörüngesinde kayalık, karasal dünyalar . Ancak o zaman biz gerçekten doğal göl ve muhteşem dağ hakkında hayal başlayabilirsiniz.Geyik, manda ve geyik söz değil. Ben California’da ilk Kepler Bilim Konferansı katılacak, Aralık ayı başlarında için sabırsızlanıyorum.Astronomi bugüne kadar bu heyecan verici oldu?Kaynak:http://www.skyandtelescope.com

Olağanüstü Uzay Aracı Modülü

    Yeryüzünde, şimdiye değin, çeşitli ülkelerde, uçak, füze, roket vb. uçan araçlara benzetilen birçok nesneler bulunmuştur. Bunlar, Kadim halklar tarafından ya kendilerinin kullandıkları araçların modelleridirler ve yahut gözlemledikleri Yüksek Zekâlara ait araçların modelleridirler. Fakat bunlardan hiç biri Anadolu’da buluna obje kadar, günümüz uçak, füze, roketlerin ortak özelliklerini ve aerodinamik tekniğini ihtiva etmemektedirler. Üzerinde yoğun tartışmalar ve araştırmalar oluşturacak olan bu uçan-modül modeli, Anadolu’da bu araçların orijinallerini kullanan hangi uygarlık tarafından kullanılmışı? Bu benzeri soruların cevapları, yakın zamanlarda verilecektir.

1975 yılında Van dolaylarında yapılan arkeolojik kazılar sırasında, hiç tartışma götürmeyecek bir şekilde mükemmel bir atmosfer içi ve dışı uçuş aracı modeli olan bir heykelcik ortaya çıkarılmıştı. Bariz bir aerodinamik formu olan bu modelde günümüz atmosfer içi ve uzay araçlarında rastlanan şu parçalar yer almaktadır:

1.Burun konisi,
2.kokpit,
3.Roket kompartımanı, dikey kuyruk,
4. Çoklu roket lüleleri.
Kokpitte günümüzde uzay yolcularının kullandıkları türden körüklü bir anti-G elbisesi ve botlar giymiş bir pilot ya da kozmonot oturmaktadır. İki eliyle birden bazı kontrol levyelerini idare ediyormuş gibi bir görünümü olan pilotun oturma şekli çok ilginçtir: bacaklarını yukarıya çekerek karnına doğru bastırmıştır. Bugün ki uygulamalardan biliyoruz ki, pilotlar, karın kaslarını iyice sıkıştırır karınlarını bastıracak şekilde öne doğru eğilirlerse merkez kaç ivmesinin oluşturacağı geçici bayılmaları önleyebilirler. Böylece, modeldeki pilot hem oturuş şekli hem de giydiği ve kanı, alt karın bölgesiyle bacaklarda toplanmasını önleyerek kalbe doğru basıp anti-G elbisesi sayesinde, maruz kalacağı yüksek ivme ve ters ivmelerin bünyesi üzerinde oluşturacağı tesirleri, G-yüküne dayanabilecek durumdadır.
Araçta kullanılan roket tahrik sisteminin, günümüzde kullanılan türden herhangi bir yakıtı taşıyamayacak kadar sınırlı bir hacim içinde yer aldığı aşikârdır. Dolayısıyla, bunun, vimana denilen kadim uçan araçları sevk etmede kullanılan cıva esaslı bir tahrik sistemi olması çok muhtemeldir. Bu sistemin egzoz çıkışını sağlayan lülelerin biden fazla olması da gerçekten ilginçtir: günümüze ilk kez, insan taşıyan uzay kapsüllerini yörüngeye oturtmak için geliştirilen devasa roketlerde kullanılan çoklu lüle sistemine böyle kadim bir uçan araç modelinde rastlanması, roket uzmanlarının ilgisini çekecek bir husus olsa gerek!

İşin ilginç yanı, bu tür bir aracın bir uzay aracından daha başka, bir işlev görmüş olması da mümkündür. Ancak, bunu tartışmazdan öce, bu gizem dolu heykelciğin kökenini araştırmamız gerekmektedir. Arkeoloji bize bu uzay aracının bir Urartu eseri olduğunu söylemektedir. Mevcudiyeti arkeolojik keşifler öncesinde bazı Asur metinlerinden öğrenilmiş olan Urartu Krallığının İ.Ö.9yy.da kuzeydoğu Anadolu’da geliştiğini görüyoruz. İ.Ö.8.yy.da sınırlarını genişletmişler ve kuzeyde Kafkas’ların ötesine, doğuda Urmiya gölüne, batıda da Fırat a kadar ulaşmışlardı. Başkentleri Van’ın güneydoğusunda yer alan ve söz konusu kazıların yapıldığı toprak kale ya da Tuşpaydı. Toprak kale kayalardan oluşmuş doğal bir muhkem mevki üzerinde kurulmuştu. Kente kayalara oyulan bir geçitten geçilerek giriliyordu. Urartu krallığının yer aldığı dağlık bölgeye Urartu adını, Urartuların güney sınırındaki güçlü komşuları olan Asurlular vermişlerdi. Bu ad, daha sonra, İbranicede Ararat şeklini almış ve daha önce de bahsettiğimiz gibi batılıların Ağrı dağı için kullandıkları Ararat adı buradan gelmiştir. Ne var ki ağrı dağı Urartu sınırları içinde kalan gizemli mahiyetteki tek dağ değildi. Kafkas’ların ötesine kadar uzandıklarına göre, Elbruz dağının yani Agartanın gizemiyle direk temasa geçmiş olsalar gerek. Fakat belki de, Anadolu’ya geldiklerinde Agarta hakkında zaten bilgi sahibiydiler.

Arkeologlar, Urartuların Sami ırkından değil de Asya kökenli olduklarını kesin bir dille belirmektedirler. Ve ayrıca, Urartu sanatı özelliklede metal işçiliği ve mimarisi tamamıyla orijinal olan birçok unsur taşımaktadır. Urartu metal işçiliği, Grek dünyası ile Etrurya ve Frigya daki gelişmeleri etkilemiştir. Urartu metinlerinde 25 tonluk masif taş blokların 60m. Yüksekliğindeki dik bir tepeye çıkarılması gibi büyük bir beceri ve bilgi isteyen inşaat mühendisliği işlerinin başarıyla Gerçekleştiğine dair kayıtlar vardır. Urartular, orijinal bir kültür, yaratabilecek ve dahası, aerodinamik bir aracın modelini biçimlendirecek seviyede olduklarına göre, beşer- üstü kökenli bir Yüksek Uygarlıkla temas etmiş ve Onlar tarafından etkilenmiş olmaları gerekir. Ve muhtemelen de, bu Yüksek Uygarlık orta Asya’nın altında uzanan Agarta Işık Uygarlığıydı. Bazı Urartu eşyaları üzerinde görülen bir sembol bu teoriyi desteklemektedir: söz konusu sembol, Agartanın Amblemi olan Gamalı Haçtır. Üstelik Urartuların kayalardan oyulma geçitler kullanmaları da, Agartadan esinlenmiş olmalarına atfedilebilir. Urartuların, üzerinde Elbruz dağının yer aldığı altında ise Gamalı Haç çizimleriyle bezeli mağaralar ile yer altı geçit sistemlerinin uzandığı Kafkas’lara doğru sınırlarını genişletmeleri, muhtemelen kültürlerinin kurucuları ile aralarındaki, uzun bir geçmişe dayanan teması sürdürme kararında olduklarını göstermektedir. Dolayısıyla, yer altı tünel şebekesiyle irtibat halinde olan Urartuların, kilometrelerce uzanan bu galerilerde nasıl yolculuk yapıldığına da tanık olmaları gerekirdi. Dünyayı agartanın ve tünel sistemlerinin mevcudiyetinden haberdar eden ilk kişilerden olan Br. Ferdinand Ossendowski “Hayvanlar, İnsanlar ve Tanrılar” adlı kitabında Agartalıların yer altı geçitlerinde büyük bir hızla yolculuk yaptıkları olağan dışı arabalara sahip olduklarını yazmıştı. Bu enformasyonun ışığı altında, Urartu heykelciğinin, aslında tünel ağı içinde seyahat etmek için, kullanılan türden bir agarta roket arabasının modeli olup olmadığı sorusu akla gelmektedir.
Gerçekten de, bu aracın bazı dizayn özellikleri bu tür bir işleve ilişkin olabilir. Örneğin aracın altındaki hafif içbükey eğim, bu aracın, tünellerin içinden yerle temas etmeden bir hat üzerinde sevk edilmiş olduğunu gösterebilir. Ayrıca kokpitin üstüyle yanlarının herhangi bir koruyucu kafes ile örtülmemiş olması çok muhtemeldir. Bu tür bir uygulamanın herhangi bir uzay aracı için imkânsız olmasına rağmen, roket kızağı türünden araçlarda hiçbir sakıncası yoktur. Öte yandan, aracın sol yanında görülen ve A harfine benzeyen şekilde, Agartayla ilişkisini belirliyor olabilir.

Urartu kazıları sırasında, Erzurum’un İspir kazasında ortaya çıkarılmış olan bu türden diğer bir ilginç eserde yaklaşık 3000 yıllık olduğu sanılan pişmiş topraktan yapılma bir kozmonot heykelciğidir. 1873 yılında Günaydın gazetesinde konuyla ilgili olarak çıkan bir haberde şöyle deniyordu: “arkeologlar bu heykeli ilerlemiş bir uygarlığa sahip kimselerin yapabileceklerini ifade etmişlerdir. Yöredeki bazı kimseler ise, heykelin, odevirde başka dünyalardan geldiği sanılan astronotlardan ilham alınarak yapılabileceğini söylemişlerdir…”
TUNALIM…
Kaynak:http://www.spiritualizm.com

Türkiye Üzerindeki Uçan Daireler

   Anadolu’da uzun zamandır öylesine yoğun ufolojik olaylar olmaktadır ki, biz kısa bir araştırma ile bunlardan gazetelere geçerek belgelenen bazılarının dışında, daha çok sayıda kayıtlanmamış olan UFO olaylarının mevcudiyetini tespit ettik. Özellikle kırsal kesimlerde, köylü yurttaşlar, ufolara öylesine alışmışlardır ki onlara çeşitli isimler takmışlardır. Pek çok UFO iniş olayı da mevcuttur. Zamanı gelince bunlar birer birer ve genel bir araştırma ile taranacaktır. Uzaylıların bu Anadolu operasyonu zamanı gelince açığa çıktıklarında muhtemel psikolojik şokları ortadan kaldırmak için alıştırma nedeniyledir. Bu olgu yeryüzünün her yanında böyledir.

Türkiye’nin en gizemli bölgelerinden biri de, Çanakkale boğazının çevresinde yer alan, kadim Misya bölgesi dâhilinde yerleşik olan ve Çanakkale iliyle, Gelibolu yarımadasını ve kadim Trakya kentini kaplayan alandır. Yer altı Işık Ülkesi Agartanın yer altı galeri ağının kadim girişlerinden birinin de bulunduğu bu bölgenin, tarihin gidişini etkiyecek çapta gizemli fenomenlere sahne olmak gibi bir özelliği vardır.
Yaklaşık İ.Ö.1100 yıllarında bu bölgede, Grek Mitolojisinin Tanrıları Kahramanlarının sürekli olarak ortaya çıktıkları ve savaşan ölümlülerin çarpışmalarına katıldıkları efsanevi Troya Savaşı yapılmıştı. İşte Troya Savaşının kaderini tayin eden de, Tanrı denilen varlıkların, ya da daha ziyade Yüce Güçlerin temsilcilerinin ölümlü beşerlere bu şekilde müdahale etmeleri olmuştur. Acaba, Tanrılar ile Kahramanlar; yani Yüce varlıklar doğrudan Agartadan gelmekte ve dış dünyaya okült bir tarzda korunan, Troya girişinden mi çıkmaktaydılar?

Bin yıl kadar sonra İ.Ö.72 yılında, Romalı General Lucullus’un emrindeki birlikler, Pontus Kralı 6. Mithridates’in ordusuyla Çanakkale yakınlarında karşı karşıya geldi. Romalı işgalcilerden sayıca çok üstün olan Pontus Kralı, galip geleceğinden kesinlikle eminde. Ne var ki, Grek yazar Plutarch’a göre, 6. Mithridates’in tam Roma ordusuna saldırmaya hazırlandığı sırada, çok tuhaf bir olay meydana geldi: birdenbire gökyüzü açıldı ve iki ordu arasına gökten, parlak, gümüşi renkte silindir biçiminde büyük bir obje indi. Bu fenomen her iki orduyu da şaşkınlığa uğrattı ve hareketsiz bir hale getirdi.

Yukarısı’nın günümüzde bir ufolojik tezahür olarak tanımlayacağımız bir fenomen vasıtasıyla beşerlere müdahale etmesi anlaşıldığı kadarıyla, Pontus Kralını kaçırtmış ve Lucullus’un galip gelmesini sağlamıştı. Tarihin çizgisi bir kez daha Çanakkale boğazının çevresinde çizilmiş ve beşer tarihinin gerçek mimarları bir kez daha mevcudiyetlerini hissettirmişlerdir.

Yaklaşık 2000 yıl sonra aynı bölgede yapılan ve tarafların kaderini tayin edici mahiyette olan bir diğer savaş ta, bütün bir alayın ortadan kaybolmasına yol açan çok daha tuhaf bir fenomene sahne olan Çanakkale savaşıydı. 28 Ağustos 1915 sabahı bir İngiliz Alayı Anafartalar’daki Suvla Koyunda, 60 No’lu tepe(kayacıkağılı) yakınlarındaki garip bir yer bulutuna girmiş ve bir daha hiç görülmemişti. Daha sonra da bu alayın kayıp olduğu rapor edilmişti.

Olayın tanıkları olan Sappers F.Reichart, R.Newnes ve J. L.Newman imzaladıkları bir raporda gördüklerini şu şekilde anlatıyorlardı: “… Güneş doğduğunda hava gayet açıktı, görünürde tek bir bulut yoktu… Ancak 60 No’lu tepe üzerinde, ekmek biçimde altı ya da sekiz adet bulut asılı duruyordu-hepsi de aynı biçimdeydi. Saatte yedi ya da sekiz km.lik bir hızla güneyden esen rüzgâra rağmen bu bulutlar pozisyonlarını hiçbir şekilde ya da biçimde değiştirmedikleri gibi, rüzgârın etkisi altında da sürüklenmediler. Yerden 150m. Yukarıda yer alan gözlem noktamızdan görüldüğü kadarıyla, yaklaşık 60 derecelik bir yükseklikte öylece asılı duruyorlardı. Bu bulut grubunun tam altına rastlayan yerde, arazi üzerinde aynı biçimde olan ve sabit duran yaklaşık 250m. Uzunluğunda 60m. Yüksekliğinde ve 60m. Genişliğinde bir bulut bulunuyordu. Bu bulut tamamen yoğundu ve hemen hemen katı bir madde yapısında görünüyordu… Tüm bunlar yerdeki bulutun 2500m. Kadar güneybatısında, Rododendron Dağı üzerlerindeki siperlerimize yerleşmiş bulunan NZE 1.Sahra Bölüğünün 3. Takımının 22 askeri tarafından gözlemlenmişti. Gözle noktamız 60 nolu tepeye 90 m. Kadar yukarıdan bakıyordu. Sonradan anlaşıldığına göre, bu tuhaf bulut kuru bir dere yatağının ya da çökmüş bir yolun(kayacıkdere) üzerinde bulunuyordu. Ve arazi üzerinde böylece dururken yanları ile uçlarını mükemmel bir şekilde görebiliyorduk. Öteki bulutlar gibi açık gri renkteydi. “daha sonra, birkaç yüz kişiden oluşan İngiliz alayı, First Forth Norfolk un bu çökmüş yol ya da dere boyunca 60nolu tepeye doğru ilerlediğini fark ettik. 60nolu tepe üzerindeki birlikleri takviyeye gidiyor gibiydiler. Ancak söz konusu buluta ulaştıklarında hiçbir tereddüt göstermeksizin doğrudan bulutu içerisine ilerlediler. Sonunda, 60 No’lu tepe üzerinde yayılarak savaşmak üzere hiç kimse ortaya çıkmadı. Bir saat kadar sonra, yürüyüş kolundaki son erler de bulutun içerisinde kaybolduktan sonra aynı bulut gayet rahat bir şekilde, yerden kalktı ve herhangi bir bulut ya da sis gibi yavaşça yükselerek, raporun başında değindiğimiz diğer bulutların yanına katıldı. Tüm bu süre boyunca bu bulut grubu aynı yerde asılı kalmıştı ve o tuhaf yer bulutu kendi seviyelerine yükselir yükselmez hepsi birlikte kuzeye, yani Trakya’ya doğru ilerlemeye başladılar. Kırk beş dakika içinde, gözden kaybolmuşlardır. “söz konusu alay kayıp ya da yok edilmiş olarak bildirildi. İngiltere Türkiye’den bu alayın geri verilmesini istediğinde, Türkiye bu alayı ne esir aldığını, ne temas ettiğini ve ne de böyle bir alayın varlığından haberi olduğunu belirten bir yanıt vermişti. 1914–1918 yıları arasında, bir İngiliz alayı 800ile 4000 kişi arasında oynayan bir güçten oluşurdu. Bu olayı gözlemlemiş olan bizler, Türkiye’nin söz konusu alayı hiçbir zaman esir almadığını ya da temas etmediğini teyit ederiz…”

Charles Berlitz bu vakayı “özel manyetik alanların ya da sismik fayların yahut her ikisinin birden bulunduğu yerlerin civarda bilinmeyen varlıkların müdahalelerinin söz konusu olabileceğini gösterdiği için ilginç bulmaktadır. Aslıda, Berlitz’in u açıklaması, müdahale kelimesini kullanması açısında önem kazanmaktadır. Çünkü bu ifade, Çanakkale savaşındaki fenomeni, müdahale unsuru taşıyan öteki olaylarla bağlantılandırmaktadır. Berlitz, bu sözleriyle Çanakkale boğazı civarındaki gizemli bir bölgenin varlığına da işaret etmiş olmaktadır.
Berlitz’in değindiği üzere, bu bölge bir fay hattının üzerinde yr alır. Ve bu alan dâhilindeki manyetik tesirler sorununa ışık tutabilecek olan bazı hususları açıklığa kavuşturmakta yarar vardır. Araştırmacı Robin Collyns, aynı konuyu işlediği bir yazısında, John Hargravein Suvla Koyu çıkarmasına ilişkin olarak yaptığı bir açıklamayı aktarırken, “21 Ağustos 1915 tarihinde birkaç tabur pusula ibresinin aşırı derecede kuzeye doğru sapmasından ötürü bu alanda yönlerini kaybetti,” demektedir. Collyns, olaya yol açan garip bulutların, aslında, İngiliz alayını kaçıran ve manyetik düzensizliklere yol açan uzay gemileri ani Ufolar olup olmadıklarını sormaktadır. Bu, üzerinde düşünülmesi gereken bir husustur. Bu konudan olmak üzere, dikkat edilmesi gereken bir diğer nokta da, yer altı dünyasına açılan kadim girişim mevcudiyetidir. Bu tür girişlerin, daha başka metotların yanı sıra herhangi bir davetsiz misafire karşı, tecrit edici bir perde işlevini görecek olan bir mayetik alan ile korunduğu söylenir.

Grek Mitolojisinde geçen, Tebai Krallığı Athamas’ınilk eşi Nephele’den Phrixus adında bir oğlu ve Hele adında da bir kızı olur. Bir süre sonra Nepheleden bıkan Athamas, Ina adında ikinci bir hanım alır. Ina, sahte bir kehanet öne sürerek, çocuklarını kurban etmesi için Athamas’ı ikna eder. Çocuklar tam öldürülecekleri sırada anneleri Nephele ki bu isim bulut anlamına gelmektedir ortay çıkar, ve onları sisleri ve dumanlarıyla sarıp sarmalayarak, Hermes’in kendine verdiği postu altından olan ve uçan bir koçun sırtına bindirir. Phrixus ile Hele bu uçan koçun sırtında havalanarak Tebai’den kaçarlar. Tam Çanakkale boğazının üzerinden uçarlarken, bir fırtına kopar ve zavallı Helle koçun sırtından düşerek Çanakkale boğazında boğulur- unun üzerine, buraya Helenlin denizi anlamına gelen Hellespont adı verilir. Fırtınayı atlatan Phrixus, altı koç tarafından Colchiz’e götürülür. Koç burada Zeuas’a kurban edilir. Bu koçun altın postu, daha sonra Jason ile Argonotları arayacakları ünlü Altın Post haline gelecektir.

Görüldüğü gibi bu son derece ilginç bir öyküdür. Bir bulut ortaya çıkmakta ve iki çocuğu sisli perdesiyle sararak çevredeki kişilerce görülmeyecek bir hale getirip böylece bir uçan altın araç nakletmektedir. Gelibolu’da gözlemlenmiş olan kaybolma fenomiyle bu efsane arasında şaşırtıcı bir benzerlik vardır. Belki tüm alay da, Collynsin kuşkulandığı gibi aynı şekilde bir ufoya nakledilmiştir. Acaba buluta girdiklerinde, demateryalize olup sonra ufonun içinde materyalizm mi olmuşlardı? Butür bir ışınlama vakası olabilirdi. Fakat olayda sonra bulutun dağılmayıp tuhaf şekilde öteki bulutlara katılmış olması ve hepsinin birden Trakya yönünde uzaklaşmaya başlaması bulutun kendisinin bir UFO olabileceğini akla getirmektedir. Ufolar iyonlaşma yoluyla bir butlu görüntüsü oluşturabilirler. Ufolojik literatürde bulut görünümde olan ufolara ilişkin gözlemlere sı sık rastlandı.

Bu efsanenin geriye kalan kısmı da çok ilginç bazı unsurlar taşımaktadır örneğin öyküde anlatılan olayın, Gelibolu’da meydana gelen kaybolma vakasıyla benzerliğinden öteye efsanenin odaklandığı yerlerden biri gerçekten de Çanakkale boğazının(kadim hellespont)kendisidir: bu son derece ilginç bir husustur.

Gözden kaçırılmaması gereken bir diğer okta da, tam Çanakkale boğazı üzerindeyken bir fırtınanın kopmasıdır. Uçmakta olan bir aracın bu saha üzerinden geçişini etkileyen bir fırtına bir manyetik bölgenin yıkıcı mahiyetteki güçlerinin faaliyete geçişini kapsayan bir olay olabilir ki bu tür güçler bu bölgede gerçekten de mevcuttur

Bu efsanenin bir başka ilginç yanı da altın koçun izlediği Tebai, Çanakkale boğazı, Colchis yoludur. Colchis, Karadeniz’in doğu kıyısında Kafkasların eteklerinde Elbruz dağından pek uzak olmayan bir noktada yer alıyordu: dolayısıyla, ayrıca dünya mitolojilerini en ünlü yolculuğu olan Argonun yolculuğunda varış mahallini de oluşturan kutsal Colchis, Agartanın kadim girişlerinin birinin yakınlarında bulunmaktadır ve Troya ovası da, Çanakkale boğazı kıyılarında uzanır. İşte Hermes’in sağladığı kadim bir uçan aracı izlediği bu rota, iki ayrı kadim Agata girişinin yer aldığı iki gizemli bölgeyi birbiriyle irtibatlandırmaktadır. Şu hususu da hemen hatırlatmalıyız ki kutsa yerleri birbirine bağlayan düz hatları, ufoların uçuş yörüngelerine tekabül ettiği söylenmektedir.

Dahası, Hermesin fizik dünyadan ayrılan canları Hadese, yani yer altı dünyasına götüren Grek Tanrısı olduğunu da biliyoruz. Acaba, Hermes gerçekte, Agartanın Yüce Konseyinin yer altı şebekesinin girişlerine ulaşabilmeleri amacıyla bazı kişilere yol gösteren bir habercisi miydi?

Muamma dolu Çanakkale bölgesi, görünüşe göre manyetik kökenli olan düzensizliklerin meydana gelişine paralel olarak yoğun bir UFO faaliyetinin de gözlemlendiği diğer gizemli bölgelerin kesişme noktasını oluşturuyor gibidir. Bu bölgeler iki büyük su kütlesi ile kıyılarına, Marmara denizi ile ege denizine tekabül etmektedir.

Egeye Çanakkale boğazı ve Karadeniz’de de İstanbul boğazı vasıtasıyla bağlana bir iç deniz olan Marmara Denizi kadim propontis, denizciler ile balıkçılar arasında önceden herhangi bir belirti olmaksızın, ani deniz hareketleriyle girdaplar gibi üzensizliklerin oluştuğu çalkantılı bir deniz olarak kötü bir şöhret yapmıştır. Tecrübeli denizciler sınırları dâhilinde seyretmekte olan gemiler tekneleri tehdit den belirli tehlike bölgelerinden söz ederler.

Marmara üzerinde faal halde olup da, söz konusu düzensizlikleri oluşturan güç her ne ise, ayrıca, uçmakta olan araçlarında etkilemekte ve hiç beklenmeksizin onu tesir alanına giren uçakların düşmesine sebep olmaktadır. Ne ilginçti ki, Marmara Denizi 40 derece kuzey ile 41 derece kuzey enlemleri arasında yer alır ve bu enlemler üzerinde birçok felaketin ve ufolojik fenomeninin kastedildiği diğer iç su kütlesi olan Amerika’daki büyük göllerden Erie gölü bulunmaktadır bu konudan olmak üzere göden kaçırılmaması gereken bir başka hususu da Marmara’nın güney ve doğu kıyılarını hemen akınında dört tatlı su gölünün ulunmasıdır.

1954–1959 yılları arasında Marmara civarında düşen uçakların aşağıda yer alan listesi hava facialarının özellikle bu felaket sahası dâhilinde aşırı derecede yoğunlaştığını göstermektedir:

No Tarih: Uçağın Düştüğü Yer:
1. 1954–30 Temmuz Balıkesir
2. 1955-(?)Kasım Karacabey
3. 1955–14 Aralık Balıkesir
4. 1956–18 Şubat Balıkesir’in batısı
5. 1956–18 Temmuz Balıkesir
6. 1956–4 Eylül Mudanya
7 1956–27 Ekim Eskişehir
8. 1956–21 Kasım Gürsu
9. 1957–19 Mayıs Kapıdağ yarımadası
10. 1957–27 Temmuz Dursunbey
11. 1958–10 Şubat Bursa
12. 1958–30 Nisan Mudanya
13. 1958–2 Mayıs Eskişehir
14. 1958–28 Temmuz Ulubat gölü
15. 1958-10eylül Manyas gölü
16. 1958-18eylül çorlu
17. 1958-10ekim Eskişehir
18. 1958-12aralık Kapıdağ yarımadası
19. 1959-23mart Balıkesir
20. 1959-24temmuz Bursa
21. 1959-25temmuz Bandırma
22. 1959-9eylül Eskişehir
23. 1959-3kasım Bilecik
24. 1959-3kasım Eskişehir

Ayrıca, aynı yörede ortadan kaybolan uçaklara ilişkin iki vaka da mevcuttur. 29 Haziran 1956 da, Ulubat gölü üzerinden bir jet uçağının kaybolduğu rapor edilmişti. 19 yıl sonra, 31 Ocak 1975 akşamı, saat 18.41 de, Türk Hava Yollarının bursa adlı jet yolcu uçağı inişe hazır bir halde Marmara’nın kuzeyinde yer alan Yeşilköy havalimanındaki piste yaklaşıyordu. Tam o sırada Yeşilköy’ün ışıkları söndü. Ve hava limanının otomatik no-break sistemi devreye girene kadar, 25 sn.lik bir süre geçti. Ancak, kaptan pilot uçağın reflektörlerini kullanmak suretiyle inişe geçmek istemeyerek kuleye, radyo telsizle dönüşe geçeceğini bildirdi. Undan sonra radyo bağlantısı kesildi ve bursa uçağı bir daha asla görülmedi! Yetkililer pas geçen kaptan pilotun gerekli irtifaya ulaşmadan dönüşe geçtiğini ve dolayısıyla da uçağın kontrolünü kaybederek; Yeşilköy Hava Limanı, Ambarlı, Hayırsızada arasında kalan dar bir üçgen dâhilinde Marmara’ya düştüğünü ileri sürmüşlerdi. Ne var ki, kaptan pilot böylesine aşikâr bir hata yapamayacak kadar tecrübeliydi ne uçağın ne de yolcuların hiçbir izine rastlanamadı. Uçağın denize düşüşünün görülmemiş olmasının yanı sıra, herhangi bir uçak kalıntısı ya da herhangi bir ceste bulunamamıştı. Bir süre sonra aramalara son verildi ve bu olay da unutulup gitti.

Marmara denizinin üzerinde ve çevresinde yer alan söz konusu yöre, UFO gözlemlerinin sanki bir araya toplandığı bölgelerden biri olarak tebarüz eder. Ve tabi İstanbul kenti, bu gizemli felaketler saha dâhilindeki UFO faaliyetinin odak noktasını oluşturur. İstanbullular çoğunlukla gökte büyük bir hızla seyreden ve ya Marmara’nın üzerinde gözden kaybolan ya da Marmara’ya dalan gece ışıklarında bahsederler. Bunlara ilişkin bazı örneklere müteakip sayfalarda göreceğiz. Ayrıca daha pek çok kayıtlanmamış olaylar da mevcuttur.
Türkiye’nin ege kıyıları ya da Klasik Çağdaki adıyla İyonya Kıyıları bir diğer komple ufo felaket alanı oluşturmaktadır. Tanrıça Io’nun ülkesi anlamına gelen İyonyada gözlemlenmiş olan en eski ufolojik fenomen olarak sınıflandırabileceğimiz bir olaya, Efesin kutsal taşı diopet hakkındaki efsanede değinilmektedir: “ Efes kentinin yüce Artemis’in mabediyle gökten inmiş olan kutsal taşın koruyucusu olduğunu herkes bilir…” (resullerin işleri: 19/35).

Bu sözleri, Aziz Pavlos’un Efes’teki vaazlarına kaşı çıkarak ayaklanan güruhu dağıtan kent yetkilisi söylüyordu. Bahsettiği taş, bir önceki bölümde açıklandığı üzere, İlahi Güçlerin neşrettikleri Spritüel Tesirleri zapt edici bir anten, bir odak noktası olarak işlev görüyordu. Bu bölümde bizi ilgilendiren husus ise, kutsal taşın Efes’e ulaşma şeklidir. Kent yetkilisinin belirttiği gibi, bu taşın gökten geldiğine ya da Greklere göre, Zeus’un kendisinden geldiğine inanılırdı. Bir mabedin odak noktasını oluşturan bu tür bir kutsal taş, genellikle benimsenen yorumun aksine, bir meteorit olamazdı. Her şeyden önce, çağlar boyu etkinlini sürdüren bir kutsal işlevi yerine getirebilecek mahiyetteki bir taşın özel olarak hazırlanması gerekmektedir. Yani uzayda kendiliğinden oluşamaz. Üstelik bu tür objeler, gökten kendiliklerinden düşmezler, daha ziyada yeryüzüne indirilirler.

Belirli dinlerin ve tradisyonların inananlarınca ululanan, göksel kökenli daha başka kutsal taşlar da vardır. Bunların en ünlüsü, Kâbe’nin güneydoğu köşesine yerleştirilmiş olan ve Müslümanlarca kutsal addedilen Kara Taştır, yani Hacer-i Esved’dir. İslam tradisyonuna göre en Yüksek Cennetten indirilen Kara Taş, Sirius’tan gelmiştir. Tibet tradisyonlarında, Norbu Rinpoch ya da Sanskrit’te Chintamani denilen ve yeryüzüne Tanrıların habercisi olan bir “kanatlı at” tarafından getirilmiş olduğuna inanılan bir başka kutsal taş daha vardır. Kanatlı at ifadesini, bir uzay gemisinin tanımı olarak yorumlayabiliriz. Andrew Tomas, bu taşın da muhtemelen, Sirius’tan geldiğine işaret etmekte ve yeryüzüne bir uzay aracı ile getirilmiş olabileceğine dikkati çekmektedir. Tibet’in kutsal taşının yeryüzüne nakledilmesinde kullanılan metodun, Efes’teki diopet içi de geçerli olması çok muhtemeldir. Çok uzak bir geçmişte, Efes’in üzerinde beraberinde son derece değerli bir emanet, yani eşsiz özellikleri haiz bir taş getiren bir uzay gemisinin belirmiş olabileceğini tahayyül edebiliriz. Troya’daki Palladium’un da efsaneye göre yeryüzüne Zeus tarafından gönderildiğini hatırlarsak, ufolojik yorum çerçevesinde, bu heykelin de Dardanus’a yıldızlararası bir araç vasıtasıyla iletildiğini düşünebiliriz. Anlaşıldığına göre, Agarta’daki Ana İlahi İstasyonu tesis etmiş olan göksel varlıklar ayrıca yerkürenin her yanında tali istasyonlar da kurmaktaydılar.

1975 ve 1976 yıllarında, Anadolu’nun belirli bir bölgesinin üzerinde, birbiri arkasına iki gizemli uçak kazası meydana geldi. Bu vakalarda dikkati çeken husus, kazaların oluştuğu sahanın, birkaç tane tatlı su gölünün bir arada bulunduğu Göller Yöresinin güneyinde yer almasıydı. Gizemli olayları inceleyen kişilerin aklına derhal şöyle bir soru gelmişti: acaba Türkiye’nin Göller Yöresi de, Kuzey Amerika’daki Büyük Göller gibi, yerküremizin karaların iç kısımlarında yer alan felaket bölgelerinden birini mi oluşturuyordu? Bu, pek de boş bir soru değildi, çünkü sivil havacılar arasında yetkili kişilerin her iki kazayı birlikte değerlendirerek ulaştıkları sonuçlar bu görüşü destekler mahiyetteydi. Söz konusu facia alanı, Eğridir Gölü, Burdur Gölü ve Kovada Gölü arasında uzanmakta, Isparta kentini de çevrelemektedir.

19 Eylül 1975 günü, saat 23.20 civarında, Türk Hava Yollarına ait bir Boing 727 uçağı, 146 yolcu ve 12 kişilik mürettebatı ile yukarıda tanımladığımız bölgeye düştü. İstanbul’dan havalana uçak, Antalya’ya doğru uçmaktaydı. Daha henüz Isparta’nın güneyinde uçarlarken, kaptan pilotlar her nasılsa varış yerine ulaştıklarına hükmederek alçalmaya başlamışlardı. İşte bu son derece garip bir olguydu. O kadar tecrübe sahibi olan bu sivil havacıların böyle inanılmaz bir hata yapmaları imkânsızdı. Antalya’daki hava limanına yaklaştıkları sırada hava limanından en az 90km.ötede, dağlara çarpmışlardı.

17 Ocak 1976 tarihinde, Ankara’daki Etimesgut Askeri Hava Limanından havalanan C–47 askeri nakliye uçağı, önce Eskişehir’e inmiş, bir saat sonra tekrar havalanarak, bu kez Antalya yönünde uçmaya başlamıştı. Kaptan pilot henüz Kovada Gölü üzerindeyken sivil meslektaşının yaptığı hataya düşmüş ve Kovada Gölünün güneyinde, deniz seviyesinden yaklaşık 900m. Yükseklikteki araziye çarpmıştı. Bu kadar tecrübeli pilotlar, Göller Yöresindeki bu sahayı nasıl oluyordu da Antalya Hava Limanı olarak değerlendiriyorlardı?
Havayolu Pilotlar Derneği(TALPA) yetkililerine göre, uçağı radyo trafik sisteminin Göller Yöresi dâhilindeki yanıltıcı işleyişi, her iki olayda da vaktinden önce alçalarak kaza yapan pilotların görünürdeki hatalı davranışlarına yol açmıştı. Kazaları incelemiş olan bir grup sivil havacı, her iki uçağın pilotlarının, kaynağı Göller Yöresinin güneyindeki bir yerde, muhtemelen de Kovada Gölü yakınında ya da üzerinde buluna bir elektromanyetik düzensizlikten ötürü yanılgıya sürüklenmiş oldukları kanaatine varmışlardır. Dolayısıyla, denilmektedir ki, Antalya Hava Limanının NDB(non-directinal radio beacon) istasyonundan yayınlanıyormuş gibi gözüken ve pilotlara Antalya’ya yaklaştıklarını bildiren yanıltıcı sinyalleri alan pilotlar, kapalı havada yerlerini belirleyebilecek herhangi bir görsel unsura başvuramadan, alçalmaya başlamışlardı. Ne var ki sinyallerin kaynağı gerçek NDB istasyonu olmadığı gibi, Antalya’ya da ulaşmış değillerdi: anlaşıldığına göre, Göller Yöresinin Gizemli manyetik güçleri, harekete geçerek pilotlara ölüm sinyalleri göndermişlerdi.

Daha önce de değinmiş olduğumuz gibi, elektromanyetik mahiyette olan ve felaketlere yol açabilen bu tür düzensizliklere rastlanılan yerler, hemen hemen her zaman ufolojik faaliyet bölgesi gibi görülmektedir. Göller Yöresinin güneyinde kalan Antalya kenti, Akdeniz kıyılarında yer alır. Ve Akdeniz’de müteveffa araştırmacı Ivan Sanderson tarafından çok sayıda UFO tezahürlerine paralel olarak olayların meydana geldiği, elektromanyetik anomaliler olarak sınıflandırılmıştı. Akdeniz kaybolan denizaltı vakalarıyla ün yapmıştır.
Marmara, Ege ve Akdeniz yörelerinin, gizemli olaylar ve facialar ile muammalı bir ilişkisi varmış gibi görünen önemli ufolojik tezahürlerin sık sık gözlemlendiği bölgeler olarak tebarüz etmelerinin yanı sıra, Anadolu’nun bu sahalar dışındaki çeşitli yerlerinde de daha birçok ufolojik fenomene tanık olunmuştur ve olunmaktadır.

Türkiye’deki çeşitli Ufo Gözlem ve Fenomenleri

1453–26 Mayıs İstanbul: Fatşh Sultan Mehmet tarafından kuşatılmış olan kent, gün boyu kalın bir sis tabakasına bürünmüştür. Geceleyin sis kalktığında, Ayasofya’nın üzerinde garip bir ışık görülür. Bu ışığı hem Bizanslılar hem de Türkler görmüşlerdir. Ayrıca, Bizans nöbetçileri, Türk hatlarının çok gerilerinde hiçbir ışığın bulunmaması gereken yerlerde bazı parıltılar görürler. Bu ışıkların mahiyeti meçhul kalmıştır. Kaynak: Runciman, Steven. The Fall Of Constantinople 1453,1965.

1885–2 Kasım, Üsküdar, İstanbul: şafak sökerken önce mavimsi ve sonra yeşilimsi bir renk alan ve beş-altı metrelik bir irtifada seyreden son derece parlak bir alev, Üsküdar Vapur İskelesi çevresinde bir dizi dömüş yapar. Göz kamaştıran parlaklığı sokağı aydınlatır ve evlerin içini ışıkla doldurur. Bir buçuk dakika süreye izlenen ufo, daha sonra denize dalar. Denize dalışı sırasında hiçbir su sesi işitilmez. Kaynak: Vale, Jasques, Anatomy of a pheomenon 1965.

1890(?), Göztepe, İstanbul: “küçüklüğümde 1890lı yılların sonlarında bir gün, bir Erenköy’de otururken, İstanbu Göztepe Çayırına gökyüzünden alevler saçarak parlak bir cismin indiğini, bir zaman burada kaldığını, Erenköy’den diğer mahallelerden olayı izlemek için pek çok kişinin oraya gittiğini hatırlıyorum.” 1972 yılıda vafat etmiş olan Bn. Atifet Tamer’in 1967 de anlattığı bu ufolojik olay, ayrıca o yıllarda 90 yaşlarında olan bir başka bayan tarafından da teyit edilmiştir. Bu ikinci tanık çocukluğunda Göztepe Çayırına inen bu cismi görmek için herkesin koşarak gittiğini, ancak küçük olması nedeniyle kendisini götürmediklerini söylemiştir. Dahası bu araçtan uzaylı varlıkların da çıktığını üstteki ilk tanık belirtmiştir.

1947–31 Ocak, Keşan, Edirne: ilçedeki Aziziye köyünde yaşayan köylüler, kırmızı ışıklar saçan dairevi bir UFO görmüşlerdir.
1948–15 Şubat, Ayvalık, Balıkesir: ilçe halkı, beş dakika arala gökyüzünü doğu-batı yönünde kat eden kırmızı ışıklar çıkaran 2 ufonun uçuşuna tanık olmuştu.

1948-30nisan,20.10, İzmit, Kocaeli: kuzeybatı yönünden yaklaşan, yeşil bir ışık ve tiz bir ses çıkararak İzmit üzerinden geçen bir UFO, olayın tanıklarını heyecana boğmuştu. Bu ufolojik fenomeni, misafir kaldığı Ketenciler Köyünde gözlemleyen bir İzmitli, olayı şöyle anlatmıştı: “ köy halkının bir kısmı uykuya dalmak üzereydi. Birden yeşilimtırak bir ışık belirdi ve gittikçe çoğalmaya başladı. Aynı anda gökten derinden derine bir fısıltı ve ıslığa benzer sesler gelmeye başladı. Gökyüzü yer yer bulutlarla örtülüydü. Ortalıkta bir yağmur sıcağı vardı. Çok geçmeden ıslık sesi daha net işitilir oldu ve bulutların arkasında ortaya çıkan yeşil renkteki cismin şiddetli ışığı yeşil bir ipek örtü gibi, çevredeki dağları kapladı. Konuştuğum köylülerde ben de hepimiz, korkmuş ve susup kalmıştık. Bu sırada, koyun ahırlarındaki havyalar garip sesler çıkarmaya başladılar; misafiri olduğum evin köpeği acı acı uludu. Işıklı cisim, görüldüğünden tahmine 40-50sn sonra ortadan kayboldu. Çevredeki eşil ışık yavaş yavaş silinmeye başladı. Olaydan önceki gibi karanlığa gömüldüğümüzde uzaktan bir patlama sesi duyuldu. Hepimiz, sersemlemiştik. Dağlat, tarlalar sanki başka bir hal almıştı. ..”söz konusu patlama sesinin, o günün gazetelerinde yeşil ışıklı cismin havada infilak etmesi şeklinde yorumlanmış olmasına rağmen, UFO’nun önünde oluşan şok dalgası inişin son safhasında yere ulaştığında meydana gelen sonik patlama olması gerekir. Nitekim şok dalgasının yere vardığı noktada tesadüfen sürüsüyle birlikte bulunan bir çoban, şu ilginç açıklamayı yapmıştı: “ o akşam hava ılıktı, gökte hafif bulutlar vardı, derinden bir ıslık sesi duydum. Sürüde bir kımıldama olmadı köpeğim dikkat kesildi hemen arkasında yeşil bir ışık bizim yamaca doğru müthiş bir süratle yaklaşmaya başladı. Ses de keskin bir hal almıştı. Bu sırada dehşetli bir gürültü oldu ben yere serilmiştim hayvanlar kaçıyordu. Az sonra, ortalığa bir kiremit ocağı kokusu yayıldı. Sürüyü topladıktan sonra köpeğimi ölü buldum.”

1948-20mayıs, 16.00,İzmir: güneydoğu yönünde gökyüzünde aniden parla bir cisim belirmiş, 20dk.süreyle kâh bulutların arasında kaybolup kâh ortaya çıktıktan sonra görünmez olmuştu.

1948–1977,uzun süreli bir Yakın Temas, Niğde: 1948 yılında bir gün,15 yaşında genç bir çoban olan Behçet Öcal, koyunlarla birlikte Niğde’nin Eski Gümüş kasabasından yola çıkmış ve yüksekçe bir düzlükte mola vermişti. Öcal çıkınındaki yemeğini henüz yemişti ki, az ilerisindeki taş yığıntısının üzerine bir ışık kümesi indiğini gördü: “ürperdim tüm vücuduma binlerce toplu iğne batıyordu sanki, top mermisini andır parlak bir ışıktı.. İçinden biri kadın ikisi erkek üç kişi çıktı. Bana bir şey yapmayacaklarını, başka dünyalardan geldiklerini söylediler; neresi olduğunu açıklamadılar bana sık sık görüneceklerini ve resimler göndereceklerini söyleyerek geldikleri gibi gittiler.” Öcal’a göre, o günden itibaren uzaylılar, tam 29 yıl süresince kendisiyle teması sürdürmüşler ve kendisini bir çok konuda aydınlatarak, çeşitli haritalar ve resimler çizdirmişlerdi. Öcal, elinde bulunan ilginç bir Evren haritasıyla ilgili olarak şöyle diyordu: “ bu haritada göremediğiniz ışık ve renk ayrımı yapabilen bir cihazın altına tutulduğunda görülebilecek dünyalar da çizilmiştir. Haritada da belirttiğim üzere, Evrenin Merkezi Kür’dür. Kür Merkezinin patlamasıyla evren oluşmuştur. Bizim Güneş Sistemimizin yanı sıra öteki sistemlerin adları, Morikon, Hulviz, Cemkon, lev, Morsanit, Lakit ve Ars’tır.” Öcal bu tarihte üzerinde Güneş Sistemimizi 5cm. Çapında bir dairenin içine sığdırmıştır- bu dahi eğitim görmemiş bir çoban için bir aşarıdır. Öcal, elinde görmüş olduğu ufonun eskiziyle birlikte daha başka çizimleri ve ayrıca uzaylıların kedisine açıklamış olduğu enformasyonu içeren bir kitabın bulunduğunu ve bunu incelemek üzere bilim adamlarına teslim etmeye hazır olduğunu belirtmiştir. Bu Yakın Temas olayının kaynağı olan haber Hürriyet gazetesinin18 Aralık 1977 tarihli sayısında çıkmıştır.
1950–20 Şubat,23.00–23.30, Marmara Bölgesi: Bursa’nın İnegöl ilçesi üzerinde, saat tam 23.00 de, kırmızı renkte bulut görünümde bir ufo belirmiş, bir saat süreyle gökte asılı durduktan sonra, yükselerek gözden kaybolmuştur. Bu gözlemden yarım sat sonra, bu kez Balıkesir’in Dursunbey ilçesinden kuzeydoğu yönünde gökten yere doğru ine kırmızı bir ışık görülmüştür. İlçe yakınındaki köylerden de izlenen ufo yarım saat sonra kaybolmuştur.

1950-20mart,Konya: Konya çıkışlı, “Konya’da da uçan daireler göründü” başlıklı bir haberde şöyle denilmekteydi: “ uçan daireler bu gün sabah namazından sonra, şehrimizde de tunç renkli olarak görülmüş ve çok yüksekten uçarak bulutlara karışmış ve binlerce kişiyi heyecana sürüklemiştir.”

1952–12 Haziran,10.40, Sapanca, Sakarya: doğudan batıya doğru yani İstanbul yönünde bir objenin hıza uçarak geçtiği ve arkasında yoğun bir duman şeridi bıraktığı gözlemlenmiştir.

1952-Temmuz,15.55,Orhaneli, Bursa: işadamı, Ali M. İpar, tanık olduğu ve ayrıntılı olarak göl emleme fırsatını bulduğu, ufolojik olayı şöyle anlatmıştı: “ işlerim için Bursa’ya gitmiştim. Orhaneli’nde krom madenlerimiz vardır. Madenler 1400m. Yükseklikte bulunmaktadır incelemek amacıyla madenlere çıkmıştım. Benimle birlikte işletme müdürü G.Atılgan maden mühendisi N.Barlas ve ayrıca, birkaç maden çavuşu ve 20 kadar işçi vardı. Madenlerden birine girmek üzereydik ki, birden, gökte bir parıltı gözüme ilişti. Gökyüzü çok berraktı bu parıltı, disk biçimindeki iki objeden geliyordu. Gözü kamaştıracak derecede müthiş bir şekilde parlıyorlardı. Derhal saatime baktım tam olarak 15.55ti.sonra, hep birlikte, teçhizatımızın arasında buluna pusulaya baktık süratle hareket eden bir cisimler Uludağın güney yamacından yani kuzeydoğu yönünden yaklaştılar ve tepemizde manevra yapıp 45 derecelik bir eğri çizdikten sonra kuzeye doğru dönerek uzaklaştılar. Tepemizdeyken üst üste bulunan iki disk ufukta yanana uçmaya başladılar ve en sonunda gözden kayboldular. Diskleri 30sn. Süreyle izleyebilmiştik. Göğü yaklaşık 4000m.lik bir yükseklikte kat etmişlerdi. Eksenleri çevresinde, döndükleri belli oluyordu. Bulunduğumuz yerden görünen çapları 30cm. Ve kalınlıkları da5cm. Kadar gözüküyordu. Disklerin çevresinde belli belirsiz bir hale vardı. Tahminlerimize göre 30km.lik bir mesafeyi 30sn.de aşmışlardı. Bu da saatte 3000km. Civarında bir süratle seyrettiklerini gösteriyordu. Mahiyetlerini o anda tayin edemeyeceğimiz bu cisimlerin uçan daire olduklarını tahmin ettik. Şüphesiz gördüklerimiz birer uçan daireydi.”

1952–3 Ağustos, İstanbul: uzaktan çapları 25-30cm kadar görünen iki uçan dairenin, yaklaşık 5000m.yükseklikten büyük bir hızla geçişleri 45sn. Süreyle gözlemlenebilmişti.

1952–31 Aralık Muğla: güneş battıktan yaklaşık 5dk sonra, turuncu renkte yuvarlak bir obje Karadağ yönünden yaklaşarak Muğla kenti üzerinden geçmiştir. Güneye doğru büyük bir hızla yol alan ufo arkasında simsiyah dumandan bir iz bırakmıştır. Aynı UFO Karadağ, Gökova ve Marmaris’te de görülmüştür.

1953–20 Ocak,20.00 Adana: sarmal biçimde, parlak bir obje, batıya doğru uçarak, gökyüzünü yavaş bir hızla kat etmişti. Ufonun altında kuyruk şeklinde gözleri kamaştıran iki ışığın çıktığı görülmüştü.

1953–11 Şubat, İzmir: kentin Altındağ, Tepecik ve Çamdibi semtlerinde oturanlar daire şeklinde parlak ufolar görmüşlerdi. Olayın tanıkları, ufoların sanki bir bulutun arkasına gizlenmiş gibi puslu bir görünümü olduğunu belirtmişlerdi.,

1953–11 Ağustos, Sındırgı, Balıkesir: Düstürtepe nahiyesine balı Kızılocak köyünün Göktepe mevkiinden, mavi renkte dairevi bir UFO görülmüştü. Batı yönünde gelir doğuya doğru seyreden UFO, Dursunbey- Sındırgı sınırının üzerinden geçtikten sonra müthiş bir patlama sesi duyulmuştu.

1953-Ekim, Kırıkkale, Ankara: Kırıkkale savcısı, tanık olduğu bir UFO gözlemi hakkında şu açıklamayı yapmıştır: “izzettin köyünde bir olayın tekikiyle meşgul bulunuyorduk. Hükümet tabibi Dr.Kemal Giray, Jandarma Komutanı Sadi Eninanç da beraberimizdeydi. Akşam olmuş hava iyiden iyiye kararmıştı. Etrafın birden bire hafif bir ışıkla aydınlandığını fark ettik. Aydınlık uzaktan geçen bir otomobilin farlarından çıkan bir ışık gibiydi. Başımız havaya kaldırınca tepsi biçiminde, yuvarlak bir cismin etrafına ışıklar saçarak bulutları arsından sıyrıldığını ve süratle seyrettiğini hayretle gördük. Meçhul cisim uçaktan daha hızlı gidiyordu. Yerköy yönünde gözden kayboldu.”

1953–14 Kasım, 21.45, İzmir: kentin üzerinden büyük bir hızla ve çok yükseklerden seyreden bir objenin geçtiği görülmüştür. Gözlemi yapanların anlattıklarına göre, Buca yani güneydoğu yönünden yaklaşan UFO, Güzelyalı uçak hangarlarının üzerinden geçip, kuzeybatıya doğru uçarak Foça yönünden gözden kaybolmuştur. Objenin geçişi sırasında bir uğultu duyulmuştur.

1953–1 Aralık, Marmara Denizi: İmralı adasında kalan mahkûmlar, İmralı ile Marmara’nın güney kıyıları arasında parlak bir objenin akşamın erken saatlerinde denize daldığını görmüşlerdir.

1953–18 Aralık, İzmir: akşam vakti askeri üslerin bulunduğu Gaziemir yöresinden, iki UFO gözlemlenmişti. Hızla kuzeye doğru yol alan, disk biçimindeki parlak objeler, geçişleri sırasında yöre halkı tarafından gayet net bir şekilde izlenebilmişlerdir.

1954–29 Temmuz, İzmir: İzmir çıkışlı, THA kaynaklı bir haberde, “İzmir’de uçan daireler görüldü” başlığı altında şu açıklama yapılmaktaydı: “ İzmir semalarında uçan dairelere tesadüf edildiği bildirilmektedir. Özellikle Karşıya semti ile Kordon’da dolaşan binlerce kişi tarafından teşhis edilen, şimdiye kadar resimleri neşredilen uçan dairelere, çok benzeyen bu bol ışıklı cisimler, halk tarafından büyük bir ilgiyle izlenmiştir. Uçan daireler doğudan batıya doğru, büyük bir hızla ve etrafa ışık saçarak geçmişlerdir. Bundan bir süre önce gene İzmir semalarında, aynı cisimlerin görülmüş olması, halk arasında tefsirlere yol açmıştır.”

1954–17 Ağustos,08.00, Bergama, İzmir: ayvalıktan İzmir’e doğru giden bir yolcu otobüsündeki 25 yolcu, gökyüzünde yumurta biçiminde parlak gümüşi renkte bir UFO görmüştü. Yolcular söz konusu objeyi otobüs Bergama’ya yaklaşırken gördüklerini belirmişlerdi. Çok alçaktan müthiş bir gürültü çıkararak uçan UFO, büyük bir hızla uzaklaşıp Bergama yönünde gözden kaybolmuştu.

1954-27Ağustos,16.00,Hozat, Tunceli: Hozat üzerinde yaklaşık 6000m. Yükseklikte seyreden iki uçan daire görülmüştü. İlçenin güneybatısında ortaya çıkan ufolardan biri, hiç durmadan kuzeydoğu yönündeki uçuşuna devam etmiş, diğeri de bir hayli yükseldikten sonra, aynı yönde gözden kaybolmuştu.

1954-2Eylül,22.00, Malatya: kentin güneydoğu kesiminde tahminen, 5000m. Yükseklikten çok büyük bir hızla geçen bir UFO görülmüştü. Manevra yaparak uçuş yönünü sık sık değiştiren oje, sonunda batıya yönelerek, gözden kaybolmuştu. Tanıkların ifadesine göre, uçan dairenin bazı yerlerinin ışıklı olduğu gözlemlenmişti.

1954-Ekim, Ege denizi üzerinde bir UFO akımı: 2 Ekim: İzmir’den İstanbul doğru gitmekte olan çorum vapuru yolcuları, midilli adasının üzerinden geçen bir UFO görmüşlerdi. Yolcular arasında bulunan iki ünlü profesörden Ord. Prof. Kazım İsmail Gürkan bu gözlemle ilgili izlenimlerini şöyle anlatmıştı: “bu artık kabili itiraz değildir. Zira son derece açık olarak gördüm. Gök bulutsuz pırıl pırıdı. Ben de tesadüfen midilliyi seyrediyordum. Acayip parlak bir cisim gördüm. Bu, daire değil kenarları yuvarlak bir dikdörtgen şeklindeydi ve yıldızlara benzer ışıklar saçıyordu. On beş-yirmi dakika kadar seyrettim. Vapurla aynı yönde gidiyordu. Fakat sürati çok fazla olduğu için gözden kayboldu.” Öteki Profesör Ekrem Şerif Egeli de Gürkan’ın sözlerini onaylayarak, “hava gayet açıktı, herhangi bir bulut parçası şeklinde aldanmamıza imkân yoktu” demişti.

6 Ekim,15.00: midilli adasının üzerinde uçan daireler gözlemlenmişti. Havada geniş daireler çizdikten sonra ortadan kayboldukları bildirilmişti.

9 Ekim: benzer bir gözlem daha yapılmıştı. 1954–5 Ekim,04.50, İstanbul: Ünlü yazar Ercüment Ekrem Talu, tanık olduğu bir Anagemi gözlemini şöyle anlatmıştır: “Konak otelinde kalıyordum. Sabah saat 04.50 de uyandım. Hava nasıl olacak diye bakmak üzere balkona çıktım tam o sırada Taksim yönünden yaklaşmakta olan, ateş renginde bir obje gördüm. Bu cisim ateşte kızdırılmış bir oksijen tüpüne benziyordu. Ve çevresinde rengi açık maviden kurşuniye dönüşen bir hale vardı aşağı yukarı 1000m.lik bir yükseklikte seyrediyordu. İki üç dakika içinde kayboldu. Hiç gürültü yapmıyordu.”

1954-7Ekim,13.00, Ankara: konservatuarın arkasındaki bir evde oturmakta olan, Tülin adında ortaokul öğrencisi bir genç kız, öğle yemeğinden sonra evinden çıkmış ve Cebeci köprüsünün yanında caddeye ulaştığında gökyüzünde seyreden, parlak beyaz bir obje görmüştü. Genç kızın “a!uçan daire” diye bağırması üzerine, o sırada caddeden geçmekte olan kimseler, bakışlarını göğe yönletmişler ve git gide yükselmekte olan ufoyu izleyebilmişledir. Tülin, gayet net bir şekilde gördüğü ufonun tersine çevrilmiş bir kâseye benzediğini, Yenişehir üzerinde yükselerek uzaklaştığını, belirtmiş ve gözden kaybolmazdan önce, iki dakika süreyle izleyebildiğini ifade etmişti. Mühendis Cemal Erkmen ile tüccar terzi Hasan Yücel, genç kızı gözlem yaptığı saatlerde, söz konusu ufoyu kentin bir başka yerinde gördüklerini söylemişlerdir. Birlikte yemek yedikten sonra balkonda otururken, yakaşık 1000m. Yükseklikten Keçiören sırtlarında kente doğru yaklaşan, yuvarlak ve ateş saçan bir obje görmüşlerdi. Bu vakaya paralel olarak, bir önce 6 Ekim 1954 günü öğle üzeri, Demir Karsel, hanımı ve çocuğu, Yenişehir üzerinden geçen bir UFO gözlemlemişlerdi..

1954–7 Ekim,19.00, İstanbul: Fındıklı ve Tarabya semtleri üzerinde, büyük bir hızla uçan parlak objeler görülmüştür.
1954–10 Ekim,14.00, Funda, Antalya: Funda köyünün üzerinde açılmış bir paraşüte benzeyen bir UFO gözlemlenmişti. Olayla ilgili haberde, Funda köyü sakinlerinin, Ufolara İsa’nın Gemisi adını verdileri belirtiliyordu. Bu da göstermektedir ki köylüler,UFO gözlemleriyle yerel tradisyonlarında ufolara yer verecek kadar haşır neşir olmuşlardı. Antalya’nın Harbiye mahallesinde oturan bir devlet memuru da, aynı gün uçan daireler gördüğünü ileri sürmüştü.

1954–11 Ekim,16.00, Ankara: Hacı Bayram Camii’nin tam üzerinde alçaktan geçen 3 UFO görülmüştü. Halkın on dakika süreyle heyecan içinde izlediği objeler, daha sonra süratle yükselerek gözden kaybolmuşlardır.

1954–6 Kasım, Ankara: sabahın erken saatlerinde Ankara göklerinde, oldukça yüksekten ve büyük bir hızla seyreden bir uçan puro yani Anagemi gözlemlenmişti. Arkasında bir sis tabakası bırakarak seyreden puro, derhal dikkati çekmiş ve hem Yenişehir’de hem de Ulus meydanında toplanan halk tarafından ilgiyle izlenmiştir.

Anlaşıldığına göre Ekim 1954 ve Kasım 1954 tarihlerinde, Türkiye üzerinde görülen en geniş kapsamlı UFO akınları ya d diğer bir deyimle, UFO dalgaları tezahür etmiştir. Her iki dalga da bilindiği kadarıyla, Marmara ve Ege bölgeleriyle Orta Anadolu’yu ve birincisinde Akdeniz bölgesini de kaplayan çok geniş bir alan dâhilinde gözlemlenmiştir.

İlginç olan bir husus bu dalgaların ilk gözlemleri sırasında Anagemilerin görülmüş olmasıdır. Dolayısıyla akımların başlamasına bu Anagemileri söz konusu sahaya girmeleri ve arkasından bunlara bağlı olan Öncü-Ufo filolarına dâhil ufoların uçuşlar yapmaları sebep olmuştur diyebiliriz.

1954–8–10 Kasım, Bilecik:

a) 8 Kasım Pazaryeri ve Bozöyük, Bilecik: bursa çıkışlı 9 Kasım 1954 tarihli bir haberde, şöyle denilmektedir: “Bilecik’e bağlı Pazaryerinde dün iki uçan daire görülmüştür. Halk tarafından büyük bir ilgiyle izlenen bu uçan daireler, sabah saat 9 civarında çok yüksekten parlak bir ışık halinde, geçmişler ve biraz sonra kaybolmuşlardır. Uçan daireleri bir süre sonra, daha alçak irtifada daha mat ve beyaz bir şekilde görmek mümkün olmuştur. Helezonlar çizerek birbirlerine muvazi olarak uçan bu tuhaf cisimler, bir süre sonra da Bozöyük’te görülmüşlerdir.”

b)9 ve 19 Kasım, Bilecik: 9 Kasım günü kentin üzerinde, kuzeyden gelip güneye doğru giden iki UFO görülmüştür. Ertesi gün saat 11.00 sıralarında, çok yüksekten uçan iki parlak obje, batıdan doğru yaklaşmış ve arkalarında uzun ve beyaz bir iz bırakarak, doğu yönünden sessizce uzaklaşmışlardır. Ufoların Bilecikliler tarafından on dakika süreyle izlenebildiği belirtilmiştir. Olayla ilgili haberde üzerinde durulan bir husus da, ufoların 9 ve 10 Kasım günleri değişik yörüngeler izlemelerine rağmen, her iki gözlem sırasında da kentin aynı yöresi üzerinde dönüş yaparak gözden kaybolmalarıdır.

1954-9Kasım,14.20–14.30, İstanbul: İstanbul semalarında bir Anagemi ile muhtemelen bu Anagemiden çıkmış olan bir Öncü-Ufo, görkemli bir gösteri yapmışlardır. Saat 14.20 civarında tek bir bulutun dahi bulunmadığı masmavi gökyüzünde, ince uzun gümüşi renkte parlak bir objenin çok yükseklerden uçarak, kuzey yönünde doğru kente yaklaştığı görüldü. Tanıkların uçan puro olarak tanımladıkları Anagemi arkasında beyaz köpük gibi bir iz bırakarak, kuzeyden batıya ve sonrada güneye doğru geniş bir yarım daire çizmiş ve göden kaybolmuştu. Uçtuğu yüksekliği ve kat ettiği uzun mesafeyi değerlendiren gözlemciler uçan puronun büyük bir hız yaptığı sonucuna varmışlardı. Bu gözlemden yaklaşık on dakika sonra, karşılıklı olarak yerleştirilmiş iki tencere kapağı biçiminde olan, gümişi renkteki bir objenin, Öncü-Ufonun adalar üzerinden yaklaşarak kentin üzerinde bir tur yaptığı ve yükselip, Londra Asfaltı üzerinde gözden kaybolduğu görülmüştü. Arkasında dumandan ziyada sanki çok şiddetli bir sürtünmeden dolayı aşınan ve kopan metal parçalarından oluşmuş bir iz bırakıyordu. Öncü-Ufonun Ana geminin gittiği güney yönünden doğru İstanbul’a gelmiş olması bu ufonun söz konusu Anagemiden çıkmış, olabileceğini gösteren bir husustur. Anlaşıldığına göre, İstanbul ahalisinin hemen hemen yarısı, tümüyle 15 dakika kadar süren bu ufolojik tezahürlerden bir ya da diğerini gözlemleme fırsatını bulmuştu.

1954–10 Kasım, İstanbul: İstanbullular daha henüz önceki gün gördükleri ufonun heyecanını yaşarlarken, bu kez iki ufonun yan yana kent üzerinde yaptıkları uzun bir gösteriye tanık olmuşlardı. Öğleüstü, Marmara denizinden kuzeybatıya yönünde geçerek bir eğri çizen gümüşi renkteki iki parlak obje gözlemlenmişti. Yükseklikleri tahminen 10.000m.yi buluyordu. Arkalarında koyu bir iz bırakıyorlardı. Saat 14.30 da tekrar beliren ufolar bu kez kentin üzerinde daha alçaktan uçarak gökte siyah bir iz bırakıp Yeşilköy yönünde uzaklaştılar.

1954–10 Kasım,11.00, İzmir: çok yüksek bir irtifada seyreden iki ufo, birbirlerine paralel bir uçuş düzeni içinde, arkalarında oldukça uzun, beyaz bir iz bırakarak, Cumaovası yönünden doğru kentin üzerine gelip, bir eğri çizdikten sonra Kemalpaşa yönünde uçmuş ve gözden kaybolmuşlardır. İzmirliler sokaklara dökülerek, bu objelerin geçişlerini izlemişlerdir.

1955–24 Temmuz, İzmir: sağanak halinde yağan yağmurla birlikte, gökyüzünde hızla seyreden, parlak gümüşi renkte ve puro biçiminde iki Anagemi görülmüştü. Tanıkların ilginç iddiasına göre, eksenleri çevresinde dönerek uçan puro biçimi objeler, bulutları da beraberlinde sürüklemişler ve yağmurun durduğu sırada, Alsancak yönünde gözden kaybolmuşlardı.

1955–6 Ekim,03.00, Çanakkale: kentin üzerinden arkasında beyaz bir iz bırakan parlak bir obje geçtiği görülmüştü.

1955–30 Kasım,15.30,Seferhisar, İzmir: Seferhisar’daki Sığacık koyunda balık avlamakla meşgul olan balıkçılar, alevler içinde bir objenin denize daldığını görmüşledir. Balıkçılar göz açıp kapayıncaya kadar sulara gömülen objenin, mahiyetini tespit edememiş, bu uçak olabileceğini düşünmüşlerdir. Ne var ki, derhal olay yerine gittiklerinde, hiçbir kalıntıya ya da ize rastlamamışlardır. Daha sonra da, bölgedeki yetkililer de, ne civarda havaalanlarında ne de bölge üzerinde yapılan uçuşlardan hiçbir uçağın kaybolmadığını bildirmişlerdir. Dolayısıyla söz konusu ufonun, alev görünümü yaratan kırmızı ışıklar saçarak, aynen Marmara Denizinde olduğu gibi, Ege’nin altında yer alan bir UFO üssüne yönelik uçuşu sırasında denize dalmış olması kuvvetle muhtemeldir.

1956–10 Eylül,20.00, İstanbul: penceresinin önünde çalışan bir öğrenci, parlak bir objenin Yenikapı ile Hayırsızada arasında Marmara’ya dalış yaptığına tanık olmuştur.

1957–6 Şubat,12.15,Konya: Tanıkların ifadesine göre 50cm. Eninde,15–20 m. Boyunda, ince uzun bir obje kentin 300m.kadar yukarısından uçarak geçmiş ve 20-30km.kadar yol aldıktan sonra gözden kaybolmuştur. Gümüşi metal parlaklığındaki ufonun, kuvvetli rüzgâra rağmen düz bir hat üzerinde seyrettiği görülmüştür.

1957–12 Mart, Hadım ve Bozkır, Konya: Hadim ve Bozkır kazalarının üzerinde, çok yüksekten ve büyük bir hızla seyrederek, kuzey-güney yönünde bir yörünge izleyen bir UFO görülmüştür. Arkasında bıraktığı izin, 50-60m.uzunluğunda olduğu tahmin edilmiştir.

1957–23 Nisan,20.30, Turgutlu, Manisa: ilçe üzerinde görülen parlak bir obje, batı yönünden yaklaşıp büyük bir hızla kuzeye doğru seyrederek gözden kaybolmuştur.

1957–26 Nisan, Ege Bölgesi: saat 23.30 sıralarında, güneyden Bodruma yaklaşan parlak bir obje, arkasında 15m olduğu söylenen bir iz bırakarak büyük bir hızla kuzeydoğu yönünde seyretmiş ve Milas üzerinde bir eğri çizdikten sonra kuzeye doğru uçarak gözden kaybolmuştu. 10 dakika sonra, kırmızı ışıklar çıkararak Aydın’dan İzmir’e doğru yol aldığı görülmüş kısa bir süre sonra gene yön değiştirerek güneybatıya yönelmişti. Bir süre sonra tekrar Bodrum semalarında görüldüğü ve bu kez güneye doğru seyrettiği bildirilmişti.

1957–28 Nisan,21.32 Manisa: Şehir üzerinde arkasında kendisi gibi parlak bir iz bırakan bir obje belirmiş, gökyüzünde bir süre dolaştıktan sonra kuzeybatı yönüne gitmiş, birkaç saniye sonra da Muradiye üzerinde havada asılı kalmıştır. Muradiye semalarında uzun süre sabit bir noktada bulunan ufoyu izlemek amacıyla binlerce kişi evlerinden dışarıya çıkmıştır.

1957–7 Mayıs,22.15,Kocaeli: Kocaeli iline bağlı olan Tavşancıl, Kalburcu ve Hereke köylerinin göklerinde bir süre dolaşan parlak bir obje, daha sonra kuzeye doğru kayıp gözden kaybolmuştur.

1957–15 Kasım,20.00,İzmir: Şehir göklerinde görülen çok büyük, parlak, sabit bir obje, halkı heyecanlandırmıştı. Bu ufolojik olayı gözlemlemek için kıyıya toplanan kalabalığın arasında bulunan kişiler, ufonun uzun bir süre parlaklığını kaybetmeden, Çatalkaya üzerinde asılı durduğunu sonra da aynen bir lamba gibi sönerek gözden kaybolduğunu belirtmişlerdi.

1959–20 Nisan, Marmara Bölgesi: İstanbul semalarında saat 19.57’de kuzeydoğu ve batı yönünde bir yörünge izleyen ve kentin sokaklarını gözleri kör eden mavi- yeşil bir ışıkla aydınlatan çok büyük bir obje gözlemlenmişti. Parlak obje, İstanbul üzerinde bir eğri çizerek, batı yönünde ve çok uzaklarda, yere düşer gibi gözden kaybolmuştu. Kentin her yanında görülen bu olay, halk arasında büyük heyecan uyandırmış ve değişik yorumlara yol açmıştı. Yeşilköy Meteoroloji İstasyonundaki uzmanlar, gözlemleri hakkında şunları söylemişlerdi: “iki arkadaş grup incelemesi yapıyorduk. Birden gökyüzünde kuzeyden batıya giden, parlak mavi bir cisim belirdi. On saniye süreyle kuvvetli bir ışık saçan bu cismin bir meteor olduğunu sanıyoruz. Olay, Ankara, Konya, Bandırma ve İzmir’den de görülmüştür. O sırada Marmara üzerinde uçuş halinde bulunan SAS ve KLM pilotları da hadiseyi görmüşler ve telsizle Yeşilköy’e bildirmişlerdir…”

İstanbul Üniversitesi profesörlerinden Hamit Nafiz Pamir ise, bu objenin bir meteorit olamayacağı görüşünü savunmuştur: “bu meteorit olayı değildir. Çünkü anlatıldığına göre, obje gökyüzünde yatay bir yörünge izlemiştir. Bilimsel olarak bir meteoridin havada düz bir çizgi çizmesi imkânsızdır. Eğer bir meteorit olsaydı, o zaman dikey düşmesi gerekirdi. Çünkü bir astronomik cisim üzerinde oluşan patlama sonucu meydana gelen meteoridin yerçekimine kapılarak yere dikey inmesi gerekirdi. Bu yüzden, olayı başka türlü açıklamalıyız…” olayın görgü tanıklarından olan, Beyazıt Yangın Kulesi Bekçisi, gördüklerinin kendisini heyecanlandırdığını söylemişti: “saat20.00ye geliyordu. Her yana dikkatle bakıyordum; birden,bütün şehir bir anda aydınlanıverdi.. İstanbul gündüz gibi oldu sanki.” Yeşilköy Kılavuzluk Dairesi nöbetçi memuru o güne kadar böyle bir şey görmediğini belirtiyordu: “ kuyruklu yıldız gibi bir şey gökten uzaya uzaya indi. İskemlede oturmuş denizi seyrediyordum.. her yan floresan ampulleriyle aydınlanmış gibi bembeyaz oldu. Çok parlak ve uzun cisim yine tıpkı sönen bir ampul gibi, kararıp kayboldu.”Çanakkale Biga çıkışlı haber: akşam saatlerinde, tahminen 50muzunluğunda ve 5m. Çapında çok parlak bir ışık, doğu yönünden gelerek, havada infilak etmişti. Patlamadan sonra bir uğultu ve hafif yer sarsıntısı hissedilmişti. Işık batı yönünde kaybolmuştu. Patlama tüm Çanakkale yöresinde duyulmuştu. Tekirdağ mürefte çıkışlı haber: saat 20.00 sıralarında, Anadolu kıyıları yönünden alçaktan uçarak gelen bir ışık kümesi, mürefte üzerinden batıya doğru ilerlemişti. Aynı anda işitilen bir patlama sesiyle birlikte halk sokaklara dökülmüştü.

Balıkesir çıkışlı haber: akşam vakti,saat19.50 civarlarında, gökyüzünde parlayan bir ışık hem Balıkesir kentinde hem de45km.ötedeki Susurluk, 30km. Ötedeki Kepsüt ilçeleriyle Balıkesir’in kazalarında ve köylerinde gözlemlenmişti. Olayın tanıkları ışığın kuzeye doğru bir yere düştüğünü görmüşlerdi. Nihai haber 22 Nisan 1959 tarihli gazetelerde çıkmıştı: “önceki akşam inişi görülen ışıklı büyük cismin Gönenle Tahirova arasına düştüğü sanılmaktadır. Köylülere göre toprağı 40-50m. Kadar delen cisim, 1000m. Çapında bir alanı altüst etmiştir. Düşüşten sonra yeden sular fışkırmaya başlamış yakınlarında hayvanlar saatlerce garip sesler çıkarmışlardır. Cismin düştüğü sanılan bölgedeki köpeklerin çoğu kayboluştur. Köylüler düşüş sırasında, cismin, 20km. Çapındaki bir alanı gündüz gibi aydınlattığını kuvvetli bir ışığı saatlerce sürdüğünü söylemişlerdir. Kandilli Rasathanesi Müdürü bu olay hakkındaki görüşlerini belirterek, şöyle söylemiştir: ‘ aklımıza ilk gelen ihtimal bir meteoridin düşmüş olmasıdır. Fakat, cismin bir meteoridinkine uymayan tariflerine ve yaklaşık 2000m lik bir irtifada izlediği yörüngesi bu ihtimali çürütmektedir..’”

Görgü tanıkların ifadeleri analiz edildiğinde, bu olay ile 1908 yılınsa Sibirya’da meydana gelen Tunguska olayı arasında birçok benzerliğin bulunduğu anlaşılmaktadır:

a-) objelerin tanımları: herikiside, mavimsi bir ışık bırakarak parlayan silindir biçiminde objeler olarak tanımlanmıştır. Silindir şekli, bu objelerin Anagemiler olduklarını belirlemektedir.

b-)balistik etkiler: hem Tunguska hem de Marmara olaylarındaki objelerin önünde oluşan şok dalgası, inişlerinin nihai kademesinde yere ulaştığında, bir sonik patlama meydana gelmişti.(-bu,tüm Çanakkale yöresinde duyulmuş ve bir infilak sesi olarak yorumlanmıştı-) ve bunun yanı sıra, Biga’da hissedildiği gibi, yersarsıntısına yol açmıştır.

c-)hız: Tunguska olayının görgü tanıkları, objeyi gördükleri anda, gök gürültüsüne benzer sesini de işitmişlerdi; mürefte ahalisi d sonik patlamayı, gözlemle aynı anda duymuşlardı. Tunguska olayının gizemini çözmeye çalışan Sovyet bilim adamlarından Profesör Ziyegel’e göre, bu eşzamanlılık, Tunguskadaki objenin hızının, saniyede 0,3km.kadar olduğunu göstermektedir. Anlaşıldığına göre aynı husus, Marmara olayı içinde geçerli olmaktadır.

d-) uçuş yörüngesindeki değişim: tanıkların ifadelerine dayanarak Marmara’daki objenin uçuş yörüngesini tespit ettiğimizde, objenin, batı yönünde alçaldıktan sonra, manevra yaptığı ve Gelibolu yarımadansın üzerinde bir yerde doğuya yönlediği açıkça anlaşılmaktadır. Objenin İstanbul’da ve Marmara’nın batı ucunda gözlemlendiği üzere, kuzeydoğu-batı yönünde izlediği yörünge, ancak böyle bir manevra sonucunda Gönen yakınlarındaki düşüş sahasında son bulabilirdi.
Aynı şekilde, Tunguskadaki objenin de patlamasından az önce, yönünü değiştirdiği söylenmektedir. Profesör Ziyegel, obje manevra yaptığına göre, doğal bir isim değil de yapay bir araç yani UFO olması gerektiğini belirtmiştir.

e-) düşüş noktalarının yakınında su kütlelerinin bulunması: Güney Sibirya’daki Baykal Gölü, Tunguskadan pek uzakta değildir Ve tabi Marmara’daki Ufo da Marmara Denizi üzerinde inişe geçmiştir. Aslında, düşüş noktasının kuzeydoğusunda bir ufak bir göl, Manyas gölü vardır. Her iki olayda da söz konusu objelerin bu su kütlelerine doğru yönelmiş olmaları mümkündür. Ufoların Marmara’ya dalış yaparken görüldükleri çeşitli vakalarda bu ihtimali güçlendirmektedir. Sonuç olarak insanın aklına Marmara denizinin altında bir UFO üssünün bulup bulunmadığı sorusu akla gelmektedir.

1959–25 Nisan, Eskişehir: gece yarısına doğru, kentin üzerinde çok yüksekten doğu-batı yönünde büyük bir hızla seyreden parlak bir obje gözlemlenmişti.

1959–14 Mayıs,15.05,Yerkesik, Muğla: Yerkesik nahiyesinin güneyinde tahminen 2000-3000m.yükseklikte parlak bir cismin seyretmekte olduğu görülmüştü. Halk bu gizemli objenin göğü kat edişini hayretler içinde izlerken, birdenbire bir patlama duyulmuş ve obje üç parçaya ayrılmıştı. Bu üç parça da bir süre ayrı yönlerde uçtuktan sonra, tekrar birleşip bir küre biçimini almış gözlem mahallinden uzaklaşarak yavaş yavaş gözden kaybolmuştu. Patlama sesi, civardaki ilçe ve köylerden de duyulmuştu.

1959–2 Ağustos, İstanbul: gökyüzünden geçen mavi renkte bir gece ışığı birçok kişi tarafından gözlemlemiştir.

1959–10 Aralık, Denizli: geceleyin tiren istasyonu yakınına görgü tanıklarının ifadesine göre bir otomobil büyüklüğünde olan parlak bir UFO inmişti. Objenin çevresine neşrettiği yüksek ısıdan dolayı,3m.den fazla yaklaşılamamış, ertesi sabah da ortadan kaybolduğu görülmüştür.

1960–16 Mart, Malatya: öğleden sonra, çok yüksekten göğü kat eden, son derece parlak ve şeffaf bir obje kent halkı tarafından ilgiyle izlenmiştir. Tanıkların kuzeyden gelerek batı yönünde gözden kaybolan objenin bir füzeyi andırdığını söylemeleri bunun bir Anagemi olduğunu belirlemektedir.

1962–8 Nisan,18.30,Nusaybin,Mardin: uzaktan görüldüğü kadarıyla uzunluğu 5-3m.yi bulan bir Anageminin kuzey-batı yönünde göğü kat edişi,Ceylanpınar mevkiinden net bir şekilde gözlemlenmişti.

1962–5 Mayıs,08.00,Kayseri: İncesu ve Yeşilhisar ilçeleri arasında yer alan Karasaz Bataklığına kırmızı ışıklar saçan bir ufonun daldığı görülüştü. Ufonun inişi sırasında duyulan müthiş gürültü halkı heyecanlandırmıştı.

1962–15 Eylül,05.30, Söke, Aydın: parlak bir objenin belli belirsiz bir ses çıkararak ilçe semalarından geçişi gözlemlenmiştir.

1964–1 Ocak,04.00,Artvin: kırmızı, yeşil ışıklar saçan bir UFO, güneyden doğuya doğru alçak bir irtifadan seyrederek kent üzerinden geçmişti.

1965–30 Temmuz,/2 Ağustos, Şişli, İstanbul: Şişli, Bomonti, Kazım Orbay caddesinde oturan, eski gazetecilerden Baha Özler, tanık olduğu bir dizi UFO gözlemi hakkında şu açıklamayı yapmıştır: “dairemin batıya bakan penceresinde, birincisi 30 Temmuz, ikincisi 1 Ağustos, üçüncüsü de 2 Ağustos gecesi olmak üzere üç gece ardı ardına gökyüzünde saatlerce çeşitli akrobatik hareketler yapan parlak bir cisim gördüm. İlk kez 30 Temmuz gecesi saat 22.00de gördüğüm obje çok parlak bir topaç biçimindeydi. Azıcık yukarısında çok daha küçük ve parıltısı daha az olan, üçgen biçiminde bir obje daha vardı. Büyük cisim, adeta sinyal verircesine tireye titreye ışık çıkararak bir süre sabit durdu, sonra birden yukarısındaki üçgene doğru giderek onunla birleşti. Sonra, gene bir süre sabit durdu ve akabinde, sanki arkasında itici bir güç varmışçasına, bir ok gibi aşağı- yuları ileri-geri, çok seri hareketler yaptı. Bu hareketler sırasında arkasında, şeride benzer uzun ve ince bir iz bırakıyordu. Obje bu hareketleri, o gece birkaç kez hemen hemen aynı şeklide tekrarladı. Bu fenomeni saat 01.00 e kadar penceremden seyrettim.

“31 Temmuz gecesi gökyüzü yoğun bulutlarla kaplıydı. 1Ağustos gecesi aynı cismi gene atı yönünde, ancak bu kez ufka daha yakın bir noktada, daha büyük ve daha parlak bir halde bir kez daha gözlemledim. Aynı akrobatik hareketleri tekrarladı. Sonra saat 23.00 sıralarında düz bir güney- kuzey yörüngesi boyunca hızla kaymaya başladı. Bu yöne doğru gitti gitti ve penceremin karşında düşen Neyir Mensucat Fabrikasının arkasına girerek artık görünmez oldu. Aynı objeyi üçüncü kez 2 Ağustos gecesi saat 24.00 ten sonra gene gördüm. Bu sefer gene batıda, ama göğün daha yüksek bir yerindeydi; önceki iki geceden daha küçük görünüyordu. Bir topaç gibi değil de, tam bir yıldız gibiydi. Üstündeki üçgen biçiminde küçük parıltı ise pek net seçilmiyordu. Önceki gecelerde yaptığı hareketleri aynen tekrarladı ama bu kez, yukarı-aşağı, ileri-geri hareketleri daha sık, daha uzun, daha hızlı, daha akrobatik bir tarzda ve daha aniydi. Bir ok gibi sağa sola yaptığı kayma hareketler, daha uzun sürüyordu. Arkasında, izlediği yörünge boyunca dumanlı, ince buluta benzer silik bir iz bırakıyordu. Önce yön arar gibi küçük bir kıvrılma hareketi yapıyor, sonra birden yönünü bulmuşçasına hızla yerinden fırlıyordu. Bir noktada çok kısa bir süre için durakladıktan sonra, sabahın saat 04.00üne kadar aynı akrobatik hareket devam etti.”

1965–1 ağustos,20.00, Eskişehir: tanıkların ifadesine göre, Tepebaşı semti yönünden yaklaşan yuvarlak bir obje, son derece şiddetli bir ışık neşrederek, Yıldıztepe üzerinden güneye doğru uçak kaybolmuştur. Ufoyu uzun süre gözlemleyebilen Eskişehirliler asında bulunan bir astronomi öğretmeni kişisel görüşünü şu şekilde açıklamıştır: “ bu garip cisim, ne kuyruklu yıldıza ne de jet uçağına benziyordu. Görülmemiş derecede parlaktı ve hızla seyrediyordu. 2–3 defa bulutlar arasına girdi ve gecenin karanlığı arasında kayboldu.”

1965–4 Ağustos,22.55,Bostancı, İstanbul: Bn. M.Özgüç Bostancı üzerinde beliren, kâh havada asılı duran kâh sağa sola hareket eden, çok parlak bir ufoyu on dakika süreyle gözlemlemiştir.
Güneydoğu Anadolu üzerine bir UFO akını:

1965- 4Ağustos,20.00,Malatya: gözlemle ilgili haberde şöyle denilmekteydi: “Diyarbakır yönünden geldiği sanılan ve baş tarafı geniş, dip kısmı dar şekildeki parlak obje, bir jet uçağı hızıyla seyretmiş ve bir iz bırakmıştır. Doğu-batı yönünde uçan obje, halk tarafından bir süre ilgiyle izlenmiştir.”

1965–8 Ağustos,00.30,Ergani, Diyarbakır: Ergani ilçesinde tanıklarca ışık parçaları olarak tanımlanan ve arkalarında uzun izler bırakan birkaç parlak objenin, gene tanıkların ifadelerine göre, Aydan ayrılarak uçmaya aşladığı ve sonra birleştiği görülmüştü. Yaklaşık iki dakika süren bu ufolojik tezahür sırasında, ayrıca, duvar yıkılışını andıran bir gürültü de duyulmuştu.

1965–19 Ağustos, Urfa: geceleyin iki ayrı UFO gözlemi yapılmıştı. İlkönce saat 20.00de güneybatı-kuzeydoğu yönünde seyrede yeşil ışıklı ve ekseni çevresinde dönen bir obje 8 dakika süreyle gözlemlenmişti. Daha sonra saat 21.30da birincisine benzeyen bir diğer ufonun güney-kuzey yönünden daha alçaktan uçarak geçtiği görülmüştü. Bu kez gözlem süresi 13 dakikayı bulmuştu.

1965–21 Ağustos, Gaziantep: gece yarısı Gaziantep göklerinden uçan daireye benzeyen ve saatte 2000kmyi aşan bir hız yaptığı tahmin edilen parlak bir obje geçmiştir. 3 dakika süreyle izlenen UFO, zaman zaman parlak ışıklar saçarak Urfa yönünde gözden kaybolmuştur.
Güneydoğu Anadolu’nun Ağustos 1965 UFO dalgasının tezahür etiği bir yöresinde, Nemrut dağı yer almaktadır. Dolayısıyla bu UFO akını ile Nemrut Dağı Mabedi arasında herhangi bir ilişkinin olup olmadığı sorusu akla gelmektedir. Çünkü 1960ların başlarında, Mabet, yetkililerce zirveye çıkılması için gerekli olan zorlu tırmanışı göze alan herkese açık olan bir Açıkhava müzesi haline getirilmişti. Acaba ufolar, Kutsal Dağı çevresinde devriye uçuşu yaparak, aşırı meraklı ve düşüncesiz kimselerin akınına uğraması ihtimali karşısında höyüğün sırrını koruması için Yüce Güçlere yardımcı mı oluyorlardı?

1965–23 Ağustos, 22.00, Ankara: Vural Can dairesinin balkonunda otururken, gökyüzünde değişik renklerde ışıklar saçan sabit bir obje görmüş ve gözlemini derhal yetkililere bildirmişti. Kuzeydoğu yönünde ve ufuk çizgisinin hemen üzerinde hareket etmeksizin duran UFO, bir saniye içinde sırayla, mavi, beyaz, yeşil, sarı ve kırmızı renklere bürünmüş ve aynı renklerde ışıklar neşretmişti. Tanık tarafından dürbünle incelendiğinde, sadece renk değil şekil değişikliğine de uğradığı tespit edilmişti. Ankara’nın sivil ve askeri hava alanlarında görevli olan yetkililer de bu gözlemi doğrulamışlardı.

1965-Eylül, Bilecik: Bilecik ile Eskişehir kentleri arasındaki bölgede, birkaç gece üst üste saat 22.00dan sonra parlak bir uçan obje görülmüştür. Her gece batı yönünden ortaya çıkan UFO, kuzeydoğuya doğru yönelerek gözden kaybolmaktaydı. Özellikle Sakarya Vadisinde yaşayan köylüler tarafından net bir şekilde gözlemlenen ufonun, disk biçiminde olduğu ve çevresine çok kuvvetli bir ışık neşrettiği belirtilmiştir.

1966–9 ağustos,22.45, Mersin: binlerce Mersinli gökyüzünde beliren parlak bir cismin, Toroslar’a doğru yani kuzey yönünde ilerleyerek gözden kayboluşuna tanık olmuşlardır. UFO, Mersin üzerindeyken, kent gündüz gibi aydınlanmıştır.

1966–23 Ağustos, Kandilli Gözlemevi, İstanbul: Astronom Atilla Özgüç, mutat çalışmaları sırasında, kırmızı filtre takılı olan 6inçlik bir aynalı teleskop ile Güneş üzerinde gözlemler yaparken uzun bir objenin beklide bir Anageminin Güneşin önünden geçtiğini görmüştü.Özgüç ve meslektaşı Erden Soytürk, hiç beklenmeyen böyle bir gözlem karşısında, hazırlıksız olduklarından objenin fotoğrafını çekememişlerdir.

Daha sonra teleskopun başına Soytürk geçti ve birinci gözlemden tam on yedi dakika sonra birincisinden daha küçük olan yuvarlak bir obje, muhtemelen bir Öncü-UFO gördü. Bir önceki ufonun geçtiği yönde seyrediyor ve düz bir yörünge izliyordu. Astronomlar bu kez 1/30 saniyelik bir poz vererek objeyi gösteren tek bir kareyi çekmeyi başardılar. Söz konusu fotoğrafta, Güneşin merkezi kısmının sağ üst köşesinde, siyah ve yuvarlak bir leke görülmekteydi. Gözlemevi yetkilileri fotoğrafı Amerika’daki Harvard Gözlemevinin çıkardığı “Sky and Telescope” dergisine gönderdiler. Sky and Telescope, bu resmi, Şubat 1967 tarihli sayısında “Güneş ve Beşer Yapısı Uydu” alt yazısıyla yayımladı.

Ne var ki, Ohio, Cleveland’dakiCase Teknoloji Enstitüsünden bilim adamı Victor Slabinski, fotoğraftaki objenin dünya yapısı bir uydu olamayacağını belirtti ve bunun sebeplerini açıkladı. Aralarında, Belçika’dan Jean Mecus ile California’dan Allan Harris’in bulunduğu daha başka bilim adamları da, Sky and Tlescope dergisine gönderdikleri mektuplarda, Slabinski’nin görüşünü paylaşıyorlardı. Ve nihayet bu tartışmaya NASA da katıldı ve fotoğrafın negatifini inceledikten sonra, fotoğrafı çekilmiş olan objenin dünya yapısı bir uydu olmadığını bildirdi.

O günlerde en büyük yapay uydu, Echo II’ydı. Ancak, Echo II’nın günün o saatinde Türkiye üzerinden geçmiş olması imkânsızdı. Sovyet yapısı olan Polyot ile Proton III, gözlemlenebilecek büyüklükteydiler ama Polyot’un yörüngesinin İstanbul yakınından geçmemesinin yanı sıra, Proton III’de gözlem saatinde dünyanın öteki tarafında bulunuyordu.

Üstelik bazı bilim adamlarına göre, obje, bir yapay uydu olamayacak kadar yavaş hareket etmiş olmalıydı. Slabinski’ninde dâhil olduğu bir grup bilim adamı ise, objenin resimde görülen şekli ile 1/30saniyelik bir poz süresi ile çekilmiş olan bir fotoğraf üzerinde bir uydunun imajının alacağı şekil arasında tutarsızlık olduğunu ortaya koymuşlardı. Ayrıca, dünyadan tahminen maksimum 610km.lik bir uzaklıkta, Güneş ile Kandilli Gözlemevi arasında birbiri ardına göğü kat eden bu iki objenin, ne bir doğal cisim ne de atmosferik bir fenomen olamayacağı hususu da kanıtlanmıştı.

Dolayısıyla gizemli olayları ve ufolojik tezahürleri araştırmakla ün yapan Frank Edwars’ın da belirttiği üzere, Türk astronomları son derece önemli bir UFO gözlemi yapmış ve sonuçları dünya çapında yankılar uyandıran bir UFO fotoğrafı çekmiş oluyorlardı.

1967–9 Temmuz, Akçakoca, Bolu: “yanlış hatırlamıyorsam, gün batımına doğru gözlerim ufukta parlak bir cisme ilişti. Çok yükseklerde seyretmekte ve parlak ışıklar saçmaktaydı. Çok heyecanlandım ve yanımdaki arkadaşlarıma bu yabancı cismi işaret ettim. Tarık ve Tülay Demir isimli iki kardeş olan arkadaşlarımla birlikte uzunca bir zaman bu cismi seyrettik. Parlak ışıklar saçan cisim, uzaklığına rağmen bir hayli büyük bir tencere kapağı görünümündeydi. 3veya 4 dakika sonra gözden kayboldu.”Kaynak: Ziya Tokaliç.

1968–12 Haziran ve 1969–17 Kasım, Karaman, Konya:12 Haziran 1968 tarihinde, ilçe doktorlarından biri, görünen çapı 15-20cm.kadar olan tersine dönmüş tabak biçiminde parlak bir obje gördükten sonra, ilgili haberin çıktığı 17 Kasım 1969 tarihine kadar Karaman’da 24 UFO gözlemi daha yapılmıştı. Bu gözlemler hızla uçarak geçen, ya da hareketsiz duran yahut da yön değiştiren çeşitli ufolarla ilgiliydi.

1969, Ataköy, İstanbul: Karaköy Başkomserliğinde görevli polis memuru Suha Şener, geceleyin gökyüzünü seyrederken tanık olduğu ilginç bir ufolojik fenomeni şöyle anlatıyordu: “o gece gökyüzü pırıl pırıldı. Böyle gecelerde yıldızları seyretmek çok hoşuma gider. Bir ara gökyüzünü seyrederken gördüğüm manzara karşısında şaşırıp kaldım. Bu 40m.kadar ötede gibi boşlukta duran, futbol topu büyüklüğünde, kavuniçi renkli, ışıklı bir cisimdi. Üzerinde kırmızı renkli bir kısımda görünüyordu. İşte ben cismi gördüğüm anda bu kırmızı kısım birden ışıklı küçük parçalara ayrıldı ve cisim de hızla uzaklaşarak kayboldu.”. Şener gördüğü cismin kesinlikle bir uçan daire olduğunu belirtmişti

1969,Nisan, Trabzon: iki kişinin kentin ayrı yerlerinde aynı anda gördükleri, turuncu renkli oval biçimdeki Anagemi ile dairevi Öncü-Ufolar hakkında gazetelerde “insanoğlunun aya ayak basacağı şu günlerde yurdumuzda da uçan daireler görülmeye başlamıştır.” Başlığıyla çıkan haberlerde ayrıntılı bilgi veriliyordu. Trabzon’daki Amerikan Boztepe Radar Üssü Radyosu spikeri çavuş Tom Hair ve Trabzonlu berber Osman Özçelik, birbirlerinden kiloma trelerce uzakta olmalarına rağmen, aynı uçan daireyi gözlemlemişlerdi. Bu iki tanığın söylediklerini Trabzon’a bağlı sahil kasabalarının halkı d doğrulamaktaydı. Tom Hair, Karadeniz üzerinde deniz seviyesinden tahminen 20m. Yükseklikte, havada asılı duran turuncu renkte, oval biçimde son derece parlak bir cismin kısa bir süre sonra yükselmeye başladığını ve o gövdesinden ayrılan aynı renkteki daha küçük ve dairevi biçimdeki Öncü-Ufoların ise deniz üzerinde 15 dakika kadar dolaştıktan sonra, tekrar Anagemiye dönerek oval gövdesi içinde kaybolduklarını kesin bir dille ifade etmişti. Berber Özçelik’te Amerika’lı çavuşun belirttiği gün ve saatte alığa çıktığını ve az sonra söz konusu Anagemiyi gördüğünü söylemekteydi. Özçelik Anagemi hakkında şu açıklamayı yapmıştı: koskocaman bir şeydi. Alt yanı kırmızı, üstü de sarı renkliydi. Tahminen denizden 30-35m. Yükseklikte, sağa-sola sallanıp duruyordu. Yaklaşık yarım saat kadar dolaştıktan sonra aniden hızlanarak kaybolup gitti.”

1969-20 Temmuz,01.00-02.00,Güneydoğu Anadolu:22 Temmuz 1969 tarihli gazetelerde ilginç bir UFO inişi hakkında ayrıntılı bir haber çıkmıştı.,: “ Mardin, Siirt, Diyarbakır illeri ile Oymataş köyünün çevrelediği yöreye, Cumartesi gecesi saat 01.00de, gökten çok kuvvetli ışıklar saçan bir cisim inmiştir. En büyük elektrik santrallerinin bütün elektrik gücünü birleştiren kuvvetten kat kat güçlü ve uzaktan görüldüğü kadarıyla çapı 20cm. Kadar olan bu ışıklı cisim, bölgeye inmiş ve Batman’ın Batı Raman petrol kuyularında vardiyada bulunan işçileri tarafından da görülmüştür. Işıklı cisim yere yakın bir mesafeye indiğinde, kulakları sağır edercesine bir ses meydana gelmiştir. Gece olduğunda ışığı ve korkunç gürültüyü yapan araç aranamamıştır. Sabahleyin köylülerin çoğunluğu korkmuşlarsa da, bazı meraklı kimseler olayın meydana geldiği yere gitmişlerdir. Ancak burada hiçbir ize rastlanamamıştır. Silvan kasabasının Malabadi nahiyesi civarında Diyarbakır’dan Batman’a giden kamyonet ve tankerlerin şoförleri, aynı gece sat 02.00 dolaylarında, aynı kuvvetle bir ışığın gökyüzüne son hızla çıktığını ve hızla yükselen ışığın yavaş yavaş tabak biçimini alarak gökyüzünde kaybolduğunu anlatmışlardır.”

1971–24 Aralık, Marmara Bölgesi:
İstanbullular arkasında alev görünümlü ışıklar çıkaran parlak uzun bir objenin yani Anageminin, önce kuzeybatı-güneydoğu yönünde, gökyüzünü hızla kat edişine ve sonra Marmara’nın üzerinde kayboluşuna tanık olmuşlardır. Önce saat 19.05 te Laleli semtinin üzerinden sessizce geçen daha sonra 19.10 sıralarında Moda-Fenerbahçe’den izlenmiş ve en son Adalar açıklarına Marmara’nın güneyine doğru hızla seyrettiği görülmüştür. Ufonun Ambarlı üzerinden geçişini gözlemleyen Ambarlı Santrali şoförü, tahminen boyunun 100, eninin de 30m. Olduğunu belirtmiştir. Parlak objeyi gören Yeşilköy Hava Limanı yetkilileri, mahiyetini belirleyemediklerini açıklamışlardır. Bir süre sonra Mudanya üzerinden Uludağ yöresine doğru seyrederken görülen obje hakkında, Mudanya Jandarma Karakol Komutanı muazzam büyüklükteki bir uçağa benzediğine ve 2500–3000 metrelik bir yükseklikte uçtuğuna dair açıklama yapmıştır. Jandarma Komutanı ufonun arkasından çıkan alev halindeki izin tahminen 200x50lik bir sahayı kapladığını belirtmiştir. Objenin geçişi daha sonra Bursa’nın güneyinde yer alan Keles ilçesi semalarında izlenmiş ve arkasından hem ilçe merkezinden hem de 15km. Ötedeki Baraklı köyü ile 8km. Ötedeki Belenören köyünde duyulan müthiş bir patlama sesi gelmiştir.1948 İzmit ve 1959 Marmara olaylarında olduğu gibi, bu vakada da söz konusu patlama sesinin, bir sonik patlamayla ilgili olması kuvvetle muhtemeldir.

1973–31 Temmuz, Yenikapı, İstanbul: havanın kararmakta olduğu saatlerde, arkasında yoğun bir iz bırakarak Yenikapı açıklarında Marmara’ya dalış yapan bir ufoyu görenler, heyecana kapılmışlardı.

1975- Eylül, Diyarbakır:1–5 Eylül tarihleri arasında her gece, son derece büyük bir hızla gökyüzünü kat eden parlak bir cisim görülmüş, halk bu cisme Devriye Yıldız adını takmıştı. 5 Eylül günü Lice depremi meydana geldi. Ayrıca depremden bir gece önce yaklaşık

20.15–20.30 arasında Koçaş Dağlarının arkasından, bir ark şeklinde göğe yayılan ve yarı göğü kaplayan bir ışık belirmiş ve sonradan tedricen kaybolmuştu. Kaynak: mimar İlder Tokcan

1975–9 Eylül, İstanbul: gece vakti İstanbul üzerinden güneybatı-kuzeydoğu yönünde düşük bir hızla geçen parlak bir obje, kentin hemen hemen her semtinden görülmüştür. Görgü tanıklarına göre uçuşu sırasında aniden duran obje, sağa-sola doğru zigzaglar çizmeye başlamış ve en sonunda gittikçe artan bir hızla güney yönünde uzaklaşarak gözden kaybolmuştur.

1975- 20 Eylül, Suadiye İstanbul: Bostancı- Suadiye göklerinde, gene kuzeybatı- güneydoğu yönünde bir yörünge çizerek Marmara üzerinden Adalar’a doğru ilerleyip kaybolan kor halinde alev alev parlayan bir UFO gözlemlenmiştir. Ufonun ortaya çıkışı neşrettiği kor halindeki ışıkla gök kıpkırmızı kesildiğinden, semt ahalisini telaşlandırmıştır.

1975 Eylül, Ankara: Ankara semalarında dört gece üst üste, son derece parlak sabit bir obje görülmüştür. Meteoroloji yetkilileri zaman zaman renk değiştiren bu objenin bir gözlem balonu olamayacağını belirtmişlerdir. Bu ufolojik olay ile yukarıda kaydedilmiş ve gene Ankara’da yapılmış olan 23 Ağustos 1975 tarihli gözlem arasında dikkate değer bir benzerlik vardır.

1977- 5 Mart,18.30, Yuva, Elmalı, Antalya: elmalı ilçesine 16km. Uzaklıkta bulunan Yuva köyünde, göz kamaştırıcı bir ışık saçarak gökyüzünde seyreden bir obje görülmüştü. UFO dağların arkasında kaybolmazdan önce köye ulaşan balistik dalgası, halkı korkutan bir sonik patlama oluşturmuştur. Elmalı’da dahi duyulan müthiş patlama sesi, köydeki evlerin camlarını sarsmıştır.

1977- 15 Nisan,,08.00, Marmara Denizi: 29 yaşındaki Gökalp Çelikiz, Ankara’dan İstanbul’a doğru uçmakta olan Türk Havayollarının 905 sefer sayılı DC-10 jet yolcu uçağının penceresinden kendisinden başka üç yolcuyla birlikte, dört dakika süreyle bir ufoyu gözlemlediğini açıklamıştır. Söz konusu gözlem sorasında, uçak, Marmara’nın güney kıyılarında Bandırma ile Yalova arasında kalan sahanın üzeriden uçmaktaydı. Çelikzin ifadesine göre, UFO bir disk biçiminde olup tam ortasında bir kubbe yer alıyor ve bu kubbenin tepesinden parlak ışınlar çıkıyordu. Teknik ressam olan Çelikiz, ufonun bir de eskizini çizmiştir. Çelikiz, “ uçan dairenin sabit durduğunu, daha sonra uçakla beraber seyrettiğini, fal taşı gibi açılan gözlerimizle ile seyrettik ,”demiştir.

1977- 26 Ekim, 21.05, Diyarbakır: Diyarbakır’da, bir uzaylı olabileceği belirtilen, beşer benzeri bir varlık, yani bir humanoit görülmüştü. TRT Diyarbakır Radyosu Verici İstasyonu Yayın ve Bakım Şefi Teoman Falay, Atölye Teknisyeni Musa Öner, Montajcı Tevfik Özbuydaycı ile Nezih Eroğlu, hanımları ve çocuklarıyla İstasyonun bahçesinde otururlarken, aynen bilim kurgu filmlerindeki gibi, yavaş hareketlerle uzun adımlar atarak havda yürüyen, parlak bir humanoit görmüşlerdi. Görgü tanıklarının ifadelerine göre, sırtında bir tüp, ayağında plastik bot bulunan humanoit, İstasyon Lojmanlarının birinden havalanarak bir diğerinin çatısına konmuş, 20- 30sn.kadar ada kaldıktan sonra Çınar yönüne doğru havada bir süre dolaşmış ve gözden kaybolmuştu.

Ege bölgesi yakın zamanlarda, ege denizindeki deniz hareketlerine ve Anadolu’nun ege kıyılarınca meydana gelen UFO akınlarına ilişkin gözlemlerden ötürü, halkın dikkatini çeker olmuştur. 1981 yılı başlarında, İzmirli bir işadamı ve mercan avcısı olan Refik Tanergün, gazetelerde, ege bölgesinde oluşan muamma dolu fenomenler hakkında açıklamalar yapmıştır.

Taner güne göre, Ege denizindeki deniz hareketleri, köşeleri, Midilli, Sakız adaları ile Karaburun’da yer alan, üçgen biçiminde bir saha dâhilinde yoğunlaşmaktadır. Tanergün, kendi deyimiyle bu yeni Bermuda Üçgeninin sınırları içinde birçok kaptanın ve tecrübeli denizcinin gizemli fenomenlere tanık olduklarını belirtmiştir. İzmirli amatör mercan avcısı, bu UFO üçgeni dâhilinde, UFO faaliyeti oluşturdu tehlikeli ir manyetik sahanın bulunduğuna inanmaktadır. Kendisi bu manyetik bölge içinde dev dalgaların birden bire nasıl belirdiğini şöyle anlatmıştır: “ Karaburun açıklarında, derin denizde avlanmaya çıkan çoğu balıkçı, geçtiğimiz (1980 ) Temmuz ayında meydana gelen ilginç olayı halen anımsamaktadır. O aylarda avlanan grubun 300m. Ötesinde, Midilli sahiline bakan tarafta, bir anda denizde, 35- 40m. Yüksekliğinde adeta sudan yapılmış bir perde oluştu. Bu perdenin ardından, hışırtıyı andıran bir sesle parlak bir cismin sulara gömüldüğü gözlendi. Bu bir deniz patlaması değildi. Zira deniz köpürmedi ve etki alanı sadece belirli bir noktada kaldı.” Tanergün, aynı olayın, Ağustos 1980- Ocak 1981 arası altı aylık süre boyunca birçok kez tekrarlandığını ileri sürmüştür: “ bu alanın içine düşen veya rastlantı sonucu giren bir gemi, tekne veya herhangi bir deniz aracı, alabora olmakta, adeta deniz dibine çekilmektedir. Ben, şahsen, Tahsin Kalkavan adlı Türk şilebi ile Tenya 2 adlı Yuna şilebinin bu alan içinde kaza yaptığına inanıyorum. Uzun teorik aştırmalar yapmakla, gerçek ortaya çıkabilir.”
Sözü edilen şileplerin her ikisi de, geçekten 1980 yılının son aylarında, Tanergünün tarif etti Ege Ufo Üçgeni dâhilinde kaybolmuştu. 21 aralık1980 günü Simeko adlı bir Rus şilebiyle Ertük–2 gemisinin mürettebatı Karaburun açıklarına, Türk-yunan sınırı boyunca seyreden bir geminin birden alabora olarak göz açıp kapayıncaya kadar sulara gömülüşüne tanık olmuşlardı. Daha sonradan, söz konusu geminin,

Tahsin Kalkavan adlı bir Türk şilebi olduğu anlaşılmıştı.
Ege Ufo Üçgeninin faaliyetinin, sadece yakın zamanlara değil çok eskilere kadar dayandığı belirtilmekte, Tanergün’ün bu konuda bilimsel araştırma yapılmasına ilişkin dileği haklı çıkarılmıştır. Örneğin Cumhuriyet gazetesinin 24 Mart 1958 tarihli sayısında, Karaburun açıklarında Yunan şilebi olduğu söylenen bir geminin hiçbir iz bırakmadan battığına dair bir haber çıkmıştı.

Dahası, Ege Üniversitesi Astronomi Kürsüsü öğretim görevlilerinden olan ve isimlerini açıklamayan bir grup bilim adamı Tanergün’ün iddialarını onaylamaktadırlar: “ henüz varlığını kanıtlayamadığımız bir gücü inkâr etmek, bilimi inkar etmektir. Zaman zaman gökyüzünde, yabancı cisimleri (ufoların) dolaştığı, artık bilinen bir gerçektir. Bu cisimlerin olağan üstü enerji ve güç taşıdığı da tespit edilmiştir. Örneğin, Atlas Okyanusunda geçtiğimiz(1980) Temmuz ayında görülen bu cisimlerden biri, yaydığı enerji ile dev dalgalara yol açmış, üç teknenin sulara gömülmesine neden olmuştu. Bütün bu gerçekler karşısında, Ege Denizinde meydana gelen iki gemi kazasının da bu tür hareketlerden kaynaklandığını kabullenmek istemeyenler çıkabilir. Ancak, bu, bilinen içinde bulunduğumuz yüzyıl koşulu ile açıklanmak istenmeyen, açıklanmayan gerçeklerden iridir. Egede bir manyetik alanın varlığı her an düşünülebilir. Bunu şiddetini kestirmek mümkün değildir.

Aynı bilim adamları grubu, 1979 ve 1980 yıllarında Ege kıyılarının çeşitli yörelerinde ufoların sık sık görüldüklerini ve çıplak gözle izlendiklerini belirtmişlerdir. Bu dönemde 1 Mayıs 1979 d ötekide Nisan 1980 de olmak üzere İzmir üzerinde kısa süreli iki UFO akını meydana gelmiştir. Bu arada, birçok İzmirli bu astronomları UFO gösterimleri dedikleri akınları izleme fırsatını bulmuştur. Bilim adamlarına göre İzmir üzerinde yapılan en son UFO gösterisinin tarihi 1981 yılının ilk günlerine rastlanmaktadır: “ geçenlerde iki ayrı yabancı cisim, ..Karşıyaka üzerinde ilginç bir göster yapmıştır. Karanlığı henüz basmaya başladığı dakikalarda iki ayrı yönden gelen ve sürekli ışık saçan bu cisimler, bir hayli alçalmış daha sonra Yamanlar Dağı sırtlarında gözden kaybolmuşlardır. Bu olayın tanığı bir hayli fazladır. Ancak, bu kadar tanık bulmakta güçlük çektiğimi bir başka yabancı cisimden de söz etmekte yarar vardır. Örneğin deniz- dibi yabancı cisimleri(USO’lar). Bu gün kurgu bilim türü filmlere konu olan bu cisimlerin varlığı dayarı yarıya kanıtlanmış gibidir. Etki alanı geniş, enerji küpü bu cisimler, rahatlıkla, deniz-altı ve deniz-üstü hareketlere neden olabilmektedir.”

1981- 5 Ocak,08.30,Safranbolu, Zonguldak: Safranbolu Kız Meslek Lisesi, 3/A sınıfı öğretmen ve öğrencileri, bir tepeye konan ve sonra havalanan, parlak oval biçiminde bir UFO görmüşlerdir. Öğrencilerden üçü, Neriman Küpçü, Fikriye Demir ve Hatice İnci sabahleyin derse girecekleri sırada, gökyüzünde parlak bir görmüşler ve bağırarak sınıftaki öteli öğrencilerin dikkatini çekmişlerdir. Pencereye koşan öğrenciler de, hayret içinde söz konusu objeyi izlemeye başlamışlardır. Bayan öğretmen Güler Koçak, öğrencilerin gözlem hakkındaki açıklamalarını doğrulamıştır: “ oval şekildeki cisim çok parlaktı. Ormanlık tepeye kondu. 15saniye sonra havalandı ve ışık şeklinde uzayarak kayboldu.”

1981- 16 Şubat, İzmir: akşam saatlerinde mavi ışıklar çıkararak ve kendi eksenleri çevresinde dönerek, Karşıyaka üzerinden geçen birkaç ufonun Yamanlar Dağı sırtlarında gözden kaybolduğu görülmüştü.

1981- 20 Ekim, 19.15, Andırın, Maraş: “tanımlanamayan uçan nesneyi Bayram Kırıkların evine gittiğimizde, dışarıda otururken gördük. Tam güneye düşüyordu. Çok parlak bir şekilde on dakika süreyle havada asılı şekilde görüldü. Daha sonra küçülerek ve aynı hizada giderek, 19.35 de dağların arkasında kayboldu. Kesinlikle yıldız değildi. Enine yaydığı ışık, boyuna yaydığı ışıktan daha fazlaydı. Olaya Bayram Kırık, hanımı yardımcı öğretmen Yunus Tor tanık oldular. Ertesi gün araştırdığımda Mümineli köyünden öğrencim, Yasemin Avcınında gördüğünü öğrendi; Kerimli köyünden Ömer Kadı ve ima Mustafa Sakinde tanık olmuşlardı. Ayrıca, iki öğrencim bayramın ikinci günü ayrı ayrı yerlerde hemen hemen aynı zaman dilimlerinde ses çıkarmayan, ışık saçan puro şeklinde uçan nesne gördüklerini ayrı ayrı söylediler”. Kaynak Bayram Obası Ayşepınarı İlkokul Öğretmeni İlhami Mithat.

1981- 13 Kasım, 11.00, Harbiye, İstanbul: “Notre Dome Sion Fransız Kız Lisesinde ders yapıldığı sırada gökyüzünde çok parlak bir üçgen oluşturacak şekilde duran üç ayrı obje gördük. Sınıfça pencerelere koşarak, hepimiz hayretler içerisinde objelere baktık. Bir süre sonra objeler aniden kayboldular. Uzun süre gökyüzünde kalmışlardı.” Kaynak: Notre Dome de Sion öğrencileri.
TUNALIM
Kaynak:

http://www.spiritualizm.com

It Is A Beautiful Night

 

Some people are all about sunrise and the daytime, me myself, I’m a nightime kind of person. 1. Lanterns are released during a ceremony to commemorate the first anniversary of the Indian Ocean tsunami on Pak Meng beach, Thailand December 26, 2005. Thousands of locals and foreigners gathered in southern Thailand to commemorate the December 26, 2004 Indian Ocean tsunami, which killed 5,395 people and wiped out 47 villages along the country’s Andaman Sea coastline. (REUTERS/Eddie Keogh) 2. Snow falls on Times Square during a spring storm in New York April 5, 2006. New Yorkers were treated to a last gasp of winter, as big snowflakes fell on the metro area. (REUTERS/Brendan McDermid) 3. A Nigerian boy walks along the river bank at sunset in Ibeshe near Nigeria’s commercial hub Lagos, May 24, 2006. Nigeria is the world’s eighth biggest exporter of crude oil and its earnings have soared thanks to high prices on world markets, allowing it to build up $36 billion of foreign reserves, but it is also one of the world’s poorest countries, with the majority of its 140 million inhabitants getting by on less than $1 a day. (REUTERS/George Esiri) 4.Fireworks shoot past the moon as a ceremony, presided by Pope Benedict XVI at the 5th world meeting of families, came to an end in Valencia July 8, 2006. Pope Benedict arrived on a lightning trip to Spain to glorify traditional family values in a country whose government has been sharply criticised by the Catholic Church for legalising gay marriage. (REUTERS/Victor Fraile) 5. A visitor holding a paper lantern walks in front of an illuminated bamboo grove at Shorenin temple in the ancient capital of Kyoto, western Japan November 13, 2006. (REUTERS/Issei Kato) 6. People walk in Marrakesh’s Djemaa El Fnaa square February 21, 2007. Djemaa el Fna is a square and market place in Marrakesh’s old city where Jugglers, storytellers, snake charmers, musicians and acrobats can be seen every day. (REUTERS/Rafael Marchante) 7. Lanterns are hung along a street during the lunar new year season in Kuala Terengganu, Malaysia, February 21, 2007. (REUTERS/Tim Chong) 8. A plane passes the moon as it comes into land at Heathrow Airport in west London May 30, 2007. A public inquiry into expansion proposals for Stansted Airport in Essex in southern England began on Wednesday when operator BAA sought to overturn a local authority rejection of an increase in flights. BAA wants to increase the number of passengers using the airport – London’s third after Heathrow and Gatwick – to 35 million by 2014 and to increase the number of flights to 264,000 a year.. (REUTERS/Toby Melville) 9. Ряд статуй на острове Пасхи в октябре 2003 года. (REUTERS) 10. Children play near illuminated balloons during a company’s Christmas party in the northern German town of Hamburg December 7, 2004. (REUTERS/Christian Charisius) 11. Bulgarian children spin fireballs during Mesni Zagovezni (Shrovetide) celebration in the village of Lozen near Sofia, February 26, 2006. Many Bulgarians mark Mesni Zagovezni as they chase evil spirits with fire rituals on Sunday (REUTERS/Stoyan Nenov) 12. Artists perform during the opening ceremony of the Dubai World Cup horse race in Dubai, United Arab Emirates, March 25, 2006. (REUTERS/Jack Dabaghian) 13.A Chinese boy plays during a full moon in Shanghai October 17, 2005. China’s second manned spacecraft returned on Monday after orbiting the Earth for five days as patriotic fervour gripped the nation and the media hailed the mission as a symbol of China’s technological prowess. (REUTERS/Aly Song) 14. A general view of the beach at the resort town of Cancun in Mexico’s state of Quintana Roo as Hurricane Wilma approaches October 19, 2005. Described by meteorologists as potentially catastrophic, Wilma dumped rain on the Honduran coast and whipped up winds that briefly reached nearly 175 mph (280 km). Authorities began evacuating 10,000 people in the Mexican coastal state of Quintana Roo and tourists lined up at the airport to escape the beach resort of Cancun, where the storm was due to hit on Thursday. (REUTERS/Daniel Aguilar) 15. Heat lightning is shown in powerless Delray Beach, Florida, September 6, 2004 after Hurricane Frances. Frances, a Category 2 storm, left hundreds of thousands of Floridians without electricity after heavy winds and torrential rains. (REUTERS/Marc Serota) 16. People pass in front of Vittorio Emanuele monument during the White Night, a nocturnal extravaganza of cultural events in Rome, September 19, 2004. Two million people massed in Rome’s streets, monuments and museums overnight, celebrating the Italian capital’s second annual White Night. (REUTERS/Tony Gentile) 17. Britain’s Houses of Parliament are seen during a rain shower in London January 17, 2005. (REUTERS/Russell Boyce) 18. A couple take a late night walk in a North Vancouver park during a winter storm, December 30, 2003. Residents of this Canadian west coast city, who normally experience rainy and mild winters, were expected to see upwards of eight centimeters (3 inches) of snow. Picture taken December 30, 2003. (REUTERS) 19. A young boy swings on an old tyre in a local park as the sun sets behind the city skyline in Sydney May 12, 2003. Southerly winds continue to bring clouds and colder conditions to the city, a constant reminder that the cold winter months for the southern hemisphere city are moving ever closer. (REUTERS/David Gray)

6 Bizarre Mysteries (That Are Still Totally Unanswered)

1.

Valentich disappearance

I want to believe… that this isn’t just a pie tin on a string.

 

Frederick Valentich was an experienced pilot, with over 150 hours of air time. He was flying a Cessna 182L light aircraft on a perfectly clear day with no wind, perfect visibility and no technical problems, when suddenly he disappeared without a trace.

The case sounds like an urban legend about the Bermuda Triangle; however this is a well documented disappearance that left authorities puzzled. A search and rescue mission was sent out only minutes after the plane disappeared from radar, however there was no trace of the plane. All Cessena aircrafts are meant to stay afloat for up to an hour after crashing in water, but in this case the plane was simply nowhere to be found. Valentich did have a life vest inside the cockpit, so why he didn’t attempt the highly complex technique known as “getting out of the plane” is unknown. Further, why the radio beacon that he had on board didn’t activate is another mystery.

Perhaps the strangest detail of the disappearance is that only minutes before he crashed, Valentich reported that he was staring down an UFO. His last, vaguely unsettling message was: “It’s not an aircraft.” This strange detail has lead to two conclusions. Some figure Valentich suffered some sort of non-hilarious stroke and started seeing things, in which case we still don’t know why his plane couldn’t be found. Other’s lean towards the possibility that Valentich was indeed kidnapped by little green men.

2.

Bimini Road

Not an extreme closeup of an old waffle.

This road, sometimes also called the Bimini Wall, is an underwater structure that stretches for half a mile near Bimini Island in the Bahamas. The whole structure is formed of rectangular limestone blocks which look very much like an ancient road or a wall. The official explanation for the strange structure is that it was caused over the years by concentrations of shells and sand. In other words, the whole thing could potentially be created over millions of years by a natural occurring phenomenon of hard shells gathering in straight angles. However, this doesn’t explain why the formation is completely unique to one specific spot in the entire whole world. It also doesn’t explain why it seems like it has multiple layers.

Atlantis was known for it’s mediocre craftsmanship.

Furthermore, several anthropologists and oceanographers believe that the road might have been created by an ancient civilization, some going as far as suggesting this might be the fabled Atlantis. Probably a stretch, but we still have to wonder how these underwater roads were created.

3.

Mary Celeste

Thankfully, there is no Gordon Lightfoot song about this.

The Mary Celeste was launched in 1860 out of Nova Scotia and was approximately 103 feet from bow to stern (sailor talk!). What is interesting about the ship is that it seems to have been cursed right out of the shipyard. It had several accidents during construction and on board, and was sold dozens of times within the first ten years.

Eventually, the ship, which was originally named “Amazon” ended up under an American captain who renamed it as “Mary Celeste.” The ship departed New York on November 7th, 1872 with a crew of seven as well as the captain’s family. None of the people on board were ever seen again.

A shipwreck was hardly a strange turn of events. But when we say “nobody was seen again”, that doesn’t include the ship. It’s considered one of the most mysterious maritime disappearances of all time because all the crew and the family members simply vanished. Nothing on board was missing, all the cargo and valuables were accounted for, and there was no sign of a struggle. The ship had month’s worth of food and water, and nothing seemed out of place, except for the fact that there were no people on board.

Explanations range from underwater earthquakes to alcohol induced hallucinations (the ship was carrying a load of whiskey). Presumably something scared all the sailors into the ships lifeboat; however why they didn’t take any food with them or what they could have seen that terrified seasoned sailors into abandoning their ship is a mystery.

4.

Marfa lights

Spookiness.

These unexplainable lights, also known as ghost lights, are usually seen near U.S. Route 67 on Mitchell Flat east of Marfa, Texas. The lights usually appear at night with no particular pattern behind them; sightings can occur days apart at times, years apart at others. Since the 1800’s, eyewitnesses report seeing mysterious orbs of light hovering in the air approximately about ten times a year. The lights almost always appear in groups or pairs, merge, separate and dance around each other, before they disappear as mysteriously as they appear like a Baldwin brother fresh out of rehab.

Since the lights usually appear over the desert, it’s hard to reach them before they disappear and there are only a few accounts of people who have reached the lights. According to these eyewitnesses the lights are created by something similar to fireworks, but lacking smoke and sound. So, not at all like fireworks.

Explanations range from alien visitors to a jerk stunt pulled by the city in order to increase tourism. Either way, no one really has a good explanation as to why the lights appear when they do or what could cause them. To add to the mystery, similar ghost lights have been seen all over the world, usually in swamps and deserts and other places people usually avoid.

5.

D. B. Cooper

A sketch of Cooper during his “Blues Brothers” phase.

One of the most famous disappearance acts in all of history doesn’t belong to Houdini, but to a man known as D.B. Cooper. Cooper and his massive stones hijacked a Boeing 727 aircraft in November of 1971 and demanded $200,000 in ransom. After receiving the money, Cooper ordered the plane to take off and midway through the flight, parachuted himself and his ill gotten gains into the night, disappearing forever.

This is the only unsolved case of aircraft hijacking to date and even the money has not been traced back. Even more puzzling, no one has ever found the parachute or the body of the hijacker, despite very careful investigations of the area where he would have landed. The authorities did find about $5000 of what they believe was the random money down the river from where Cooper could have landed, but only after years of fruitless searching.

The case was re-opened in 2007 when the FBI released new sketches of the hijacker, based on DNA samples and new eyewitness testimonials. Previous eyewitnesses were classified as “time-wasting jerks”. So far, not even the latest technology could reveal who D.B. Cooper really was.

6.

Shag Harbour UFO Incident

Artists rendition of something awesome.

Even most people who don’t believe in UFO’s, are confused by the case of the mysterious Shag Harbor incident. In October of 1967, an unidentified object crashed into the Nova Scotia harbor, which is officially the most mysterious harbor in the world. The object destroyed several boats and upset the local tide patterns. Despite a several month long investigation by various government agencies, no one has any idea as to what the object might have been.

This case is remarkable because it’s one of the few times that government officials formally admitted that an unidentified flying object was involved. The Canadian government stated this after all other possibilities were exhausted: the object that crashed was not a plane or a meteorite of any sort and since no wreck was ever discovered we can’t know more details about it. Canadians are, of course, known for “telling it like it is”, albeit as politely as possible.

Several of the witnesses to the crash included military personnel who declared that the object was an alien spacecraft like nothing they have seen before. A driver involved in an attempted recovery went as far as identifying the U.S. military as being responsible for the whole rescue mission, because they were interested in learning about alien life. Officially the case was only investigated by the Canadian government with the help of the U.S. Condon Committee UFO study, who didn’t offer any explanation aside from the official statement. Americans are, of course, known for “telling you to mind your own f***ing business”.

Written by Jack Mendoza – Copyrighted © www.weirdworm.com

Image sources:

• – Valentich disappearance:
  http://www.babble.com/CS/blogs/strollerderby/ufo05.jpg
• – Bimini Road:
  http://tymask.files.wordpress.com/2008/06/bimini-road1.jpg
  http://www.hasslberger.com/terceira/images/yonaguni.jpg
• – Mary Celeste:
  http://taholtorf.files.wordpress.com/2009/10/ghost-ship.jpg
• – Marfa lights:
  http://www.rense.com/1.imagesF/marf.jpg
• – D. B. Cooper:
  http://rinnayu.files.wordpress.com/2009/08/db_cooper.jpg
• – Shag Harbour UFO Incident:
  http://1.bp.blogspot.com/_cSiDFImeGIY/SXqiH9zZq_I/AAAAAAAADwQ/v2Z22Zd6sO0/s400/crashed_ufo.jpg

Sources:

• http://en.wikipedia.org/wiki/Valentich_disappearance#Search_and_rescue
• http://en.wikipedia.org/wiki/Bimini_Road
• http://en.wikipedia.org/wiki/Marfa_lights
• http://en.wikipedia.org/wiki/D._B._Cooper
• http://en.wikipedia.org/wiki/Shag_Harbour_UFO_incident

DÜNYADA UZAY ÇALIŞMALARI

 

In the 1960s-80s in the USSR there was fulfilled a great number of satellite killers tests. During this warfare there were launched land ballistic missiles, antimissiles, military satellites (including counterweapons) and it made a great impression on the USA. This warfare of the Soviet nuclear force was called “7-hours Nuclear War”, it forced America to start creation of antisatellite and anti-missile systems of new generation.
Advertisement:

“Star Wars” program – the Strategic Defense Initiative proclaimed by Ronald Reagan (1983).

In the USA there were a lot of exotic projects of space battle station with use of kinetic, laser and particle beam weapons.

The Soviet maneuverable satellites “Polyot-1” and “Polyot”-2 (Flight-1 and 2) made to fight American military spy-satellites.

NPO Energia – a military missile station equipped with laser and missile weapons.

On the basis of NPO Energia there were developed two weapon systems: 17F19 “Skif” – applying laser weapons and 17F111 “Kaskad” – a system applying missile weapons.

The missile station “Kaskad”.

Interception missile.

For orbiting rockets testing it was decided to mount them on cargo vehicles “Progress”.

The space station for terrestrial targets destruction applying self-contained modules with destruct units of ballistic and glide types.

The Remote Weapon Station is on its mission.

“Buran” shuttle. In fact its destructive units represent glide nuclear bombs.

“Skif” station.

“Skif-D” project. The vehicle was 40m long, its max. diameter was 4.1m and weight was approximately 95 tons.

“Skif-Stilet” station.

“Stilet” for 17F19S was a space version of terrestrial “Stilet”.

The space complex 17F19U “Skif-U”. The practical project implementation.

“MIR” station.

Gorbachev praises the cosmodrome employees and space technology inventors.

Russian engineers have developed the universal space vehicle military concept. Such a vehicle should have a nuclear 150-500 kW power sources. Such power will allow to monitor territories and air space providing the informational superiority particularly in the armed conflicts. It will be able to perform the destruction missions as well.

Uyanın! Sadece Japonya Değil Dünya Tehdit Altında!

 

Neden her geçen gün Japonya’daki nükleer kriz daha kötüye gidiyor gibi görünüyor? TEPCO(Tokyo Elektrik Şirketi), zarar gören nükleer tesisteki 1, 2 ve 3 numaralı reaktörlerden şimdilerde aşırı miktarda radyoaktif suyun sızıntı yaptığını açıkladı. 3 işçi, normal radyasyon miktarının 10.000 katı radyasyon ihtiva eden 3 numaralı reaktördeki suya bastı. İşçilerden ikisi, ciddi radyasyon yanıkları yaşadı ve her üçü de hastaneye kaldırıldı. Yetkililer, reaktör 3′teki muhafaza kazanının da büyük ihtimalle yarıldığını açıkladılar. Bu, gerçekten çok endişe verici, çünkü reaktör 3, plütonyum-uranyum karışımı oksit yakıtını (MOX yakıtı) kullanan tek reaktör. Bu durumda çevreye plütonyum mu salınıyor? Bu kesinlikle feci olur. Fakat bildiklerimiz, olanların zaten bir felaket olduğunu gösteriyor. Geçenlerde “New Scientist”de yayınlanan bir makaleye göre, radyoaktif iyot-131, Çernobil felaketinde açığa çıkan iyot seviyesinin %73′ü kadar açığa çıktı. Fakat iyot-131′in yarılanma süresi sadece 8 gün. Yine aynı makaleye göre, sezyum-137, Çernobil felaketinde açığa çıkan sezyum miktarının %60′ı kadar açığa çıktı. Sezyum-137′nin yarılanma süresi ise yaklaşık 30 yıl. Bu, sezyumun bizimle birlikte çok uzun yıllar kalacağı anlamına geliyor. Bunun yanı sıra, Çernobil felaketinde yangının 10 gün boyunca sürdüğünü hatırlamakta fayda var. Zarar gören Fukushima reaktörlerinden ise hala daha radyoaktif madde salınıyor ve muhtemelen bir süre daha devam edecek. Ayrıca Fukushima tesisi, çok büyük miktarda, yaklaşık 1760 ton nükleer madde ihtiva ediyor. Çernobil ise, sadece 180 ton nükleer madde ihtiva ediyordu. Yani Fukushima felaketinin, Çernobil’den daha kötü olmadığını iddia edenler tamamen yanılıyor. Son günlerde, Fukushima’dan gelen radyasyon hakkında birçok haber yorumu, radyoaktif iyot üzerine odaklanıyor, fakat gerçek olan ise sezyumun uzun vadede daha büyük bir tehlike olabileceği. “New Scientist”de yayınlanan yeni bir makale, sezyum ve iyotun insan vücuduna girdiğinde neler olabileceğini şöyle anlatıyor: “İnsan vücudu, iyot ve sezyumu kolayca absorbe eder.“ Dünya Sağlık Örgütü‘nün Avrupa Ofisi’nde Radyasyondan Korunma eski başkanı ve Çernobil’in sağlığa etkileri üzerinde çalışmış olan Keith Baverstock, şunları söylüyor: “Solunan veya yutulan bütün iyot ve sezyum, kana geçer.” İyot, tiroit tarafından hızlıca absorbe edilir(emilir) ve sadece 8 günlük yarılanma süresinde radyoaktif bozunmaya uğradığında vücuttan ayrılır. Sezyum ise kaslarda absorbe edilir ve sezyumun yarılanma süresinin 30 yıl olması, vücuttan atılmadıkça vücutta kalacağı anlamına geliyor. Tüketilen sezyumun yarısının vücuttan atılması ise, 10-100 gün arasında bir sürede gerçekleşiyor. PEKİ NE KADAR SEZYUMDAN BAHSEDİYORUZ? Kimse tam olarak bilemiyor, ancak Keith Harmon Snow, Fukushima nükleer tesisinde her tüketilen yakıt havuzunun, 2. Dünya Savaşı’nın sonunda Amerika’nın Hiroşima’ya attığı atom bombasının yaydığı sezyum miktarının 24.000 katını ihtiva ettiğini tahmin ediyor. Biraz durup üzerinde düşünürseniz, bu çok korkunç bir değer. Hâlihazırda Japonya’nın kuzeyi boyunca, sezyum bulaşmasının yaşandığına dair epeyce delil mevcuttur. Örneğin; geçtiğimiz günlerde Fukushima tesisinin 25 mil uzağında, Kukitachin olarak bilinen yeşil yapraklı bir sebzenin, yasal radyoaktif iyot limitinin 11 katı ve yasal sezyum limitinin ise 82 katı radyoaktif madde içerdiği tespit edildi. Japon Başbakanı, Fukushima‘daki durum için; “çok vahim ve ciddi” derken, belki de bir şeyleri hafife alıyordu. Maalesef eğer reaktör 3, ciddi miktarlarda plütonyum püskürtürse çok daha tehlikeli bir durum ortaya çıkacak. Yakınlarda “CNN”de yayınlanan bir makalede reaktör 3′ün neden endişe verici olduğu şöyle ifade ediliyor: Uzmanların dediğine göre bu reaktör, istisnai bir konuma sahip. Çünkü tesisteki diğer reaktörlerde kullanılan saf uranyum yakıtından çok daha tehlikeli olarak bilinen, uranyum ve plütonyum karışımını(MOX) kullanan tek reaktör burası. NEDEN MOX YAKITI HAKKINDA ENDİŞELENMELİYİZ? “Natural News” sitesinde yayınlanan makale potansiyel tehlikeyi şöyle tanımlıyor: Fukushima Daiichi nükleer felaketi ilgili birçok medya yayınındaki en büyük eksiklik, tesisin 3 numaralı reaktöründeki yakıt çubuklarının %60′ının yüksek tehlike taşıyan “karışık oksit”(MOX) yakıtı olması. Neden MOX büyük bir sorun? Nükleer Bilgi Kaynakları Merkezi‘ne(NIRS) göre, bu plütonyum-uranyum karışımı yakıt, tipik zenginleştirilmiş uranyumdan çok daha fazla tehlikeli. 1 mg MOX, normal zenginleştirilmiş uranyumun 2.000.000 mg’ı kadar öldürücü. Plütonyum-239′un yarılanma süresinin yaklaşık 24.000 yıl olması gerçeğinden hareketle, belki de bu krizi hepimiz biraz daha ciddiye almalıyız. Fukushima krizi hızla, tarihin en büyük nükleer felaketi haline geliyor. Ümit ediyoruz ki, Japon yetkililer, buradaki tek çözümün Çernobil çözümü olduğunu çabucak fark ederler. Fukushima nükleer tesisinin, çevreye radyoaktif madde salmasına ne kadar uzun süre izin verilirse, hepimiz için o kadar kötü olacaktır. Tıpkı Çernobil’de olduğu gibi, bu kâbusun ciddi küresel sağlık sonuçları olacaktır. Muhtemelen Fukushima’nın sebep olacağı sağlık sorunlarının büyüklüğü tam anlamıyla bilinemeyecek. Fakat bildiğimiz şey, Fukushima tarafından boşaltılan bütün radyoaktif maddelerin, çok uzun süreler bizimle birlikte kalacağıdır. Güncelleme: 06/04/2011 Kaynak: “Radioactive Cesium With A Half-Life Of Approximately 30 Years Is Being Released At About 60 Percent Of Chernobyl Levels“, endoftheamericandream.com, Çev. Hatice Öztürk, yaklaşansaat.com, 26/03/2011.

 

ys@yaklasansaat.com